Εκείνος και εκείνη...

Game of Thoughts

Εκείνος και εκείνη…

By  | 

Ήταν εκείνος και εκείνη. Εκείνη ήταν σε σχέση. Εκείνος όχι. Την ήθελε πολύ. Κι εκείνη τον σκεφτόταν πολύ .Εκείνος της  έδειχνε τα συναισθήματα του έστω και με διακριτικό τρόπο για να μη τη φέρει σε δύσκολη θέση. Εκείνη το έπαιζε αδιάφορη, αλλά στη πραγματικότητα δεν ήταν. Εκείνος της  χαμογελούσε συνέχεια. Εκείνη ήταν πολύ ευγενική μαζί του. Εκείνος κοιμόταν και ξυπνούσε με τη σκέψη της. Εκείνη ξάπλωνε με άλλον, αλλά ονειρευόταν εκείνον στο πλευρό της.

Μια μέρα ξαφνικά εκείνος έφυγε. Δεν άντεχε άλλο να τη βλέπει με άλλον. Δεν άντεχε άλλο να μην την έχει. Κι εκείνη τον έψαχνε παντού. Δεν τον έβλεπε πουθενά. Ήταν δειλή, ξέρετε, να αφήσει το σίγουρο και να τα ρισκάρει όλα για έναν έρωτα! Ναι, για έναν έρωτα τρελό. Γιατί αυτό ήταν! Καρδιοχτυπούσαν και οι δυο.

Εκείνη τελικά μετά από λίγο καιρό παντρεύτηκε. Ναι, κι όμως! Με αυτόν που δεν ήταν ερωτευμένη… Τον αγαπούσε βέβαια, γι΄αυτό αποφάσισε να προχωρήσει την ζωή της….

Την ζωή της… χωρίς να γνωρίζει βέβαια τι της επιφύλασσε η ίδια η ζωή. Τα χρόνια πέρασαν και μία τυχαία συνάντηση ήρθε να ταράξει την ηρεμία της. Εκείνη ήταν που γυρνούσε από την δουλειά , ένα βροχερό βράδυ, όταν μία πέτρα έσκασε το λάστιχο του αυτοκινήτου της. Αναγκάστηκε να σταματήσει. Στο σημείο αυτό βρισκόταν ένα περίπτερο. Πήγε να αγοράσει τσιγάρα και ίσως να ζητούσε και βοήθεια καθώς είχε ξεχάσει να πληρώσει και για την οδική ασφάλεια. Ξέρετε εκείνη την ασφάλεια που την πληρώνουμε ,ενώ ποτέ δεν πιστεύουμε ότι θα μας χρειαστεί… Ε,εκείνο το βράδυ την χρειαζόταν.

 «Νομίζω ότι ξέχασες να αγοράσεις και μία λευκή σοκολάτα. Αν θυμάμαι καλά, πάντα σου άρεσε να δαγκώνεις ένα κομμάτι πριν πέσεις για ύπνο, ειδικά νύχτες σαν αυτή…»

Της κόπηκαν τα πόδια καθώς τον είδε. Εκείνος ο άντρας ήταν το απωθημένο της και ήταν μπροστά της… ξανά! Αν και ταραγμένη δεν το άφησε να φανεί. Τα μάτια όμως μιλούσαν από μόνα τους.

Εκείνο το βράδυ άργησε να γυρίσει. Η πρόταση εκείνου να την βοηθήσει συνοδεύοντάς την σπίτι μετατράπηκε σε  γεύμα με καλό κόκκινο κρασί… Άλλωστε είχε μια εξουθενωτική μέρα. Η δικαιολογία να περάσουν από το σπίτι του, γιατί είχε ξεχάσει το πορτοφόλι του ακουγόταν πειστική. Άλλωστε έπρεπε να στεγνώσει και το παλτό της…

Πλέον δεν ήταν απωθημένο. Ήταν από τις πιο δυνατές στιγμές που είχε ζήσει. Φυσικά και δεν μπορούσε να το βγάλει από το μυαλό της. Φυσικά και του κοβόταν η ανάσα κάθε φορά που σκεφτόταν τι έχει συμβεί.  Ώσπου πέρασε μια ολόκληρη εβδομάδα.

Μια μέρα ο άντρας εκείνης τής είχε πει το βράδυ μετά την δουλειά να μην κανονίσει κάτι, γιατί θα δειπνούσαν μαζί. Έτσι και έγινε. Το βράδυ γύρισε σπίτι. Της είχε μαγειρέψει το αγαπημένο της φαγητό. Αρωματικό κερί έκαιγε πάνω στο τραπέζι. Μύριζε υπέροχα καθώς σιγά σιγά έλιωνε. Της τράβηξε την καρέκλα για να καθίσει. «Γιατί τέτοια περιποίηση», αναρωτήθηκε. «Δεν είναι καν η επέτειος μας». Και όπως είπαμε η ζωή έχει τέτοια σχέδια που κανείς δεν φαντάζεται…

«Θέλω να θυμάσαι ποιον άντρα αγάπησες. Θέλω να θυμάσαι τον άντρα που ήταν δίπλα σου όλα αυτά τα χρόνια και που επέλεξες να παντρευτείς. Αυτόν που σου στάθηκε σε κάθε δυσκολία και που πραγματικά σε αγάπησε και αυτός. Αυτόν που ξέρει πόσο δυνατή είσαι και ότι μπορείς να τα καταφέρεις σε κάθε δυσκολία. Θέλω να θυμάσαι αυτόν τον άντρα που κάθε πρωί όταν ξυπνούσες έβλεπε μία όμορφη γυναίκα και ας παραπονιόσουν ότι είσαι σαν κακιά μάγισσα. Θέλω να θυμάσαι αυτόν τον άντρα που μπορεί να μην σου μαγείρευα τόσο συχνά, άλλα όταν το έκανα, το έκανα από ευγνωμοσύνη που σε έχω δίπλα μου.  Θέλω να θυμάσαι αυτόν τον άντρα  που θα΄ ναι πάντα δίπλα σου και όχι αυτόν που σε χωρίζει απόψε….»

Η στιγμή που νιώθεις το πάτωμα να κουνιέται. Το γυαλί να σπάει. Η στιγμή που ο αέρας γίνεται λεπτότερος σε κάθε ανάσα που παίρνεις. Η προθεσμία έληξε και η ώρα της πληρωμής έφτασε. Η μέρα της κρίσης ήταν τώρα. Όχι, ο άντρας της δεν γνώριζε γι’αυτό που είχε συμβεί πριν μια εβδομάδα. Δεν ήταν αυτός ο λόγος. Άρα δεν θα έπρεπε να χαιρόταν;

Είναι ελεύθερη να ζήσει τον έρωτα της. Να νιώσει ξανά την ανατριχίλα στο κορμί της χωρίς τύψεις. Μπορεί επιτέλους να κάνει την επιλογή που δεν είχε κάνει πριν λίγα χρόνια. Έχετε κάποια αμφιβολία γι’αυτό; Άλλωστε ίσως και η ίδια το σκεφτόταν.  Αυτό δεν αναζητούσε τόσα χρόνια ; Να είναι επιτέλους εκείνος και εκείνη…

Σχολίασε και εσύ..!

Σχόλια

Είμαι η Σοφία Χριστιανίδου, μια ρομαντική ψυχή που αγαπάει τον άνθρωπο και την ψυχή του...Γράφω, γιατί έτσι μου αρέσει να εκφράζομαι! Λατρεύω την ποίηση, τη φιλοσοφία και ψάχνω την αρμονία και την ''ομορφιά'' στα πράγματα! Όσο για τη μόδα και το styling...μεγάλες μου αδυναμίες! Εμπνέομαι από τον κόσμο γύρω μου, αγαπώ τους φίλους μου και δεν μπορώ να ζήσω χωρίς καφέ!