Άνθρωποι στα Μέσα Μαζικής Μεταφοράς

Dr.#tinpatisa

Χαρακτήρες Επιβατών στα Μέσα Μαζικής Μεταφοράς

By  | 

Σήμερα θα μιλήσουμε για τους διαφορετικούς τύπους ανθρώπων που συναντάμε καθημερινά, όλοι εμείς που χρησιμοποιούμε τα Μέσα Μαζικής Μεταφοράς. Τους ξέρεις και εσύ, τους ξέρω και εγώ… Άλλοι μας ενοχλούν και άλλοι όχι. Εδώ είμαι εγώ για να τους απαριθμίσω!

 

  1. Ο αδιάφορος: Είναι ο τύπος που δεν σε ενοχλεί, είτε είναι καθιστός είτε όρθιος, ακούει την μουσική του, διαβάζει το βιβλίο του και είναι σαν να μην είναι εκεί.
  2. Ο φωνακλάς : Αυτός είτε θα είναι με παρέα, είτε μόνος του και θα μιλάει στο τηλέφωνο. Γελάει δυνατά, φωνάζει και δεν αφήνει άνθρωπο να ηρεμήσει και να απολαύσει, όσο αυτό είναι δυνατόν, την διαδρομή του.
  3. Ο επαίτης : Ναι, καταλαβαίνω ότι έχεις σημαντικό πρόβλημα, αλλά δεν γίνεται μέσα σε μια διαδρομή 20 λεπτών,  να περνούν τουλάχιστον 3 οι οποίοι ζητούν χρήματα, και τις περισσότερες φορές να σε βρίζουν ή να βλασφημούν, επειδή δεν επιθυμείς να τους δώσεις.
  4. Ο αγενής ηλικιωμένος : Πάντα -σχεδόν- θα σηκωθώ για να κάτσει ένας παππούς ή μια γιαγιά που το έχει ανάγκη. Αλλά όταν έρχεται από πάνω μου και μου λέει “Άντε σήκω τώρα” με την κλασική κίνηση χεριού , ε όχι, γίνομαι έξαλλη.
  5. Αυτός που δεν σε αφήνει να βγεις: Λοιπόν η σειρά έχει ως εξής. Πρώτα η αποβίβαση και μετά η επιβίβαση. Ο οδηγός δεν θα σε αφήσει έξω αν περιμένεις πρώτα να κατέβουν αυτοί που θέλουν. ΘΑ ΠΕΡΙΜΕΝΕΙ! Οπότε μην κάθεσαι μπροστά από την πόρτα ή μπαίνεις μέσα στο όχημα, και φωνάζεις επειδή πρέπει να κατέβω.
  6. Ο γκρινιάρης: Όλα τον ενοχλούν. ΌΛΑ! Από την θερμοκρασία μέχρι την ταχύτητα και τον διπλανό του που παίζει με το κινητό. Ο ίδιος θα φροντίσει να ενημερώσει όλους τους επιβάτες για τα δεινά που του συμβαίνουν για να συμφωνίσουν ή και όχι με αυτόν.

Υ.Γ. Γενικά, τα ΜΜΜ είναι μια δύσκολη πλευρά της καθημερινότητας, την οποία θα πρέπει να αντιμετωπίζουμε με ψυχραιμία. Έχω γίνει μάρτυρας πολλών καβγάδων που έχουν εξελιχθεί ορισμένοι από αυτούς σε χειρονομίες, εκ των οποίων ορισμένες είναι και αρκετά βίαιες. Όλοι θέλουμε να πάμε κάπου, και αυτό πρέπει να γίνει με τον πιο ανώδυνο τρόπο. Και το βασικότερο, προσοχή το κενό μεταξύ αποβάθρας και συρμού.

Σχολίασε και εσύ..!

Σχόλια

Είμαι η Ελένη και ποτέ δεν είχα φανταστεί τον εαυτό μου να γράφει. Μικρή που με ρωτούσαν τι ήθελες να γίνεις όταν μεγαλώσεις, έλεγα «Λουλουδού», αργότερα «Περιπτερού» και μετά είπα να γίνω μαθηματικός. Αμ δε… Ξεκίνησα να παίζω SIMSκαι ο έρωτας μου για την Αρχιτεκτονική δεν άργησε να έρθει. Με αίμα (τα κοπίδια κόβουν πολύ), δάκρυα και ιδρώτα κατάφερα να περάσω στην Σχολή Αρχιτεκτόνων Μηχανικών του ΕΜΠ και πλέον να κάνω την διπλωματική μου πάνω στην Formula 1. Είμαι βέρα Αθηναία και μπορώ να δηλώσω με περηφάνια πως την Αθήνα την αγαπώ αθεράπευτα. Λέω το σουβλάκι καλαμάκι και την μπουγάτσα με τυρί, τυρόπιτα. Λατρεύω τα ταξίδια, το θέατρο, τον κινηματογράφο , τον Γιάννη Στάνκογλου και τον Σάκη Ρουβά. Δύσκολα θα με βρεις σπίτι μου να κάθομαι χωρίς να κάνω κάτι. Γενικά δύσκολα θα με βρεις σπίτι μου. Οι φίλοι μου εκνευρίζονται με την αισιοδοξία μου και την δυσκολία μου να γίνω ρομαντική. Εκνευρίζομαι δύσκολα και το πιο συνηθισμένο μέρος που μπορεί να με βρει κάποιος είναι στα Εξάρχεια να κόβω χαρτόνια και να συναρμολογώ μακέτες.