Θα αναγεννηθούμε άραγε από τις στάχτες μας;

Game of Thoughts

Θα αναγεννηθούμε άραγε από τις στάχτες μας;

By  | 

Έχουν περάσει λίγες μέρες από την μεγάλη καταστροφή. Πόνος, θλίψη, αγανάκτηση είναι λίγες οι λέξεις μπροστά στην τόσο βίαιη αφαίρεση ζωής τόσων ανθρώπων. Χάθηκαν πάλι ζωές, ζωές παιδιών, ζωές βρεφών, ζωές ηλικιωμένων, ανήμπορων γυναικών. Χάθηκαν σε καιρό ειρήνης και όχι πολέμου.  Δεν μου αρέσει να μιλάω πολύ, ούτε να γράφω συχνά, τα τελευταία γεγονότα, όμως δεν μπορούν να με αφήσουν αμέτοχη.

Πιστεύω ότι αξίζει να ερευνήσουμε σε αυτή την χώρα πώς γίνεται στις πιο κατάλληλες θέσεις να βρίσκονται οι πιο ακατάλληλοι τη λάθος στιγμή. Το δράμα στο Μάτι δυστυχώς ξεκίνησε πριν πολλά χρόνια, όπως και σε άλλες περιοχές της Ελλάδας. Ξεκίνησε όταν κάποιος θέλησε να χτίσει το σπίτι του σε δασική έκταση, ξεκίνησε όταν «λαδώθηκε» ο πρώτος κρατικός φορέας, ξεκίνησε όταν κάποιος ανέλαβε μία εργασία πού ούτε είχε τα προσόντα αλλά ούτε την ικανότητα να διατελέσει. Ξεκίνησε όταν δεν εφαρμόστηκε το κατάλληλο σχέδιο δόμησης, όμως, σκεφτείτε έστω ότι υπήρχε από ειδικούς μελετητές ένα κατάλληλο, και σωστά σχεδιασμένο, πόσοι θα έδειχναν τον ανάλογο σεβασμό για να το υλοποιήσουν χωρίς πρώτα να το αμφισβητήσουν και μετά να το ποδοπατήσουν, διότι έμπαινε εμπόδιο στα προσωπικά τους συμφέροντα;

«Φταίει ο άνθρωπος που φύτεψε πεύκα στη λεωφόρο Μαραθώνος πριν από δεκαπέντε χρόνια» έγραψε κάποιος, προσωπικά πιστεύω, φταίει και αυτός που τον προσέλαβε, αλλά και αυτός που δεν τον έλεγξε και καταργήθηκε μία αντιπυρηνική ζώνη. Φταίμε όλοι για τις κυβερνήσεις που είχαμε διότι εμείς τους ψηφίσαμε, φταίμε για τους Δημάρχους και τους τοπικούς φορείς, διότι πάλι εμείς τους ψηφίσαμε. Φταίμε, διότι το μεγαλύτερο ποσοστό των Ελλήνων ψηφίζει με βάση το προσωπικό του συμφέρον και ζει εις βάρος άλλων. Λένε, ότι ένα παιδί είναι ο καθρέφτης της οικογένειάς του και της μητέρας του, οι πολιτικοί είναι ο καθρέφτης της κοινωνίας μας.

Ο Έλληνας δεν χάνει την βόλεψή του, δεν χάνει τον καφέ του και ξέρει τα πάντα. Είναι παντογνώστης, και φυσικά δεν έχει την δυνατότητα να ακούσει και να μάθει, γι αυτό και οι δραματικές καταστροφές επαναλαμβάνονται. Η εμπειρία δείχνει ότι οι γνώστες σωπαίνουν, και τους πατάνε οι ανίκανοι και οι βολεμένοι. Γι’ αυτό φτάσαμε εδώ που φτάσαμε. Δεν υπάρχει σεβασμός. Σε μία συνέντευξή της Μαριάνθη Κουνιά, η Ελένη Γλύκατζη – Αρβελέρ δήλωσε: «Στη Σορβόννη τα παιδιά όλου του κόσμου έρχονται για να μάθουν, πλην των Ελλήνων που έρχονται να μάθουν σε όλους τους άλλους».

Αν παρατηρήσουμε ικανότητα και δύναμη σε άνθρωπο, θέλουμε να τον ρίξουμε και όχι να τον ακούσουμε και να μάθουμε από αυτόν. Ψάχνουμε να βρούμε ψεγάδια στην προσωπικότητά του και αν δεν βρούμε εφευρίσκουμε, ώστε να νιώθουμε καλύτερα με τον εαυτό μας.  Αυτό συμβαίνει παντού.

Έτσι, ενώθηκαν οι ανικανότητες των τελευταίων ετών, συνδυάστηκαν με τις ακραίες καιρικές συνθήκες και τις απροετοίμαστες αρμόδιες υπηρεσίες. Δεν είμαι σε θέση να γνωρίζω ποιος έκλεισε τον δρόμο στους πολίτες, ή αν τελικά έκλεισε από την φωτιά είναι ένα σημαντικό μέρος από τα πολλά που θα ερευνηθούν από τις εισαγγελικές αρχές. Θα υπάρξει τιμωρία; Θα μάθουμε;

Νιώθω πραγματική αηδία όταν βλέπω ξεπερασμένους πολιτικούς να προσπαθούν να γυρίσουν προς όφελός τους την καταστροφή, αντί να κοιταχθούν στον καθρέφτη και να κάνουν την αυτοκριτική τους. Την ίδια αυτοκριτική που πρέπει να κάνουν και όσοι εμπλέκονται σε αυτή την υπόθεση. Να πει έστω ένας: «Φταίω, διότι εγώ έπρεπε να αποφασίσω να εκκενωθεί σωστά η περιοχή και δεν έγινε, όπως για παράδειγμα έγινε με τις παιδικές κατασκηνώσεις. Συγνώμη»

Ζούμε το θέατρο του παραλόγου… Στην θέση όσων κάηκαν, θα μπορούσε να βρίσκεται ο καθένας από εμάς. Μαυρίλα και δυστυχώς, φως από πουθενά…

Θα αναγεννηθούμε άραγε από τις στάχτες μας;

Σχολίασε και εσύ..!

Σχόλια

Γεννήθηκε και μεγάλωσε στην Θεσσαλονίκη. Από μικρή δηλώνει ερωτευμένη με το ραδιόφωνο και την συγγραφή. Αποφοίτησε το Οικονομικό της Νομικής στο ΑΠΘ και για αρκετά χρόνια αφοσιώθηκε στα ταξίδια. Σήμερα είναι μητέρα δύο παιδιών. Αποφάσισε να επιστρέψει στα θρανία, και αποφοίτησε από την σχολή του Μεταπτυχιακού τμήματος Δημοσιογραφίας και ΜΜΕ. Αυτή τη στιγμή είναι υποψήφια διδάκτορας στην ίδια σχολή, αποδεικνύοντας πως τα όνειρα γίνονται πραγματικότητα! Όποιος την γνωρίσει δύσκολα ξεχνά το χαμόγελό της.