Η Ιστορία πίσω από την Woodstories

BE MY GUEST*

Η Ιστορία πίσω από την Woodstories

By  | 

Ξεκινώντας το κείμενο αυτό για την Woodstories, σκεφτόμουν ότι θα ξεκινούσε όπως κάθε άρθρο που σκοπό έχει να παρουσιάσει τη δουλεία κάποιων ανθρώπων, οπότε αρχικά σκέφτηκα ότι θα ήταν κάπως έτσι: “Η Woodstories έχει μια πολύχρονη ιστορία στο χώρο του ξύλου και την επεξεργασία του, που εδώ και μερικά χρόνια έκαναν τα πρώτα τους βήματα στον κόσμο της χειροτεχνίας. Η καινοτομία που ουσιαστικά παρουσιάζει στον κόσμο της χειροτεχνίας είναι ότι παίρνουν τις δικές σας ιδέες και τους δίνουν ζωή…”.

Ναι κάπως έτσι θα ξεκινούσε σίγουρα. Αλλά αυτοί οι άνθρωποι, αυτοί που δεν επαναπαύονται ποτέ, έπρεπε να το περιμένω ότι θα μου έδιναν κάτι διαφορετικό, γι’ αυτό κι επέλεξα να τους αφήσω να μας διηγηθούν την δική τους ιστορία.

     «Για εμάς τα πράγματα ήρθαν κάπως διαφορετικά…

    Όταν το πρώτο μας παιδί ήρθε στον κόσμο, ήταν κάτι που το θέλαμε, το επιδιώκαμε και το είχαμε ήδη εντάξει στους δικούς μας ρυθμούς δουλειάς και ζωής (από είκοσι ημερών μαμά και μωράκι πηγαίναμε μαζί στη δουλειά). Συνεπώς το παιδί ακολουθούσε εμάς.

Το ίδιο ακριβώς συνέβη και 9 μήνες αργότερα όταν η οικογένεια του αδερφού περίμενε και εκείνη το πρώτο της παιδί, εμείς δουλεύαμε και τα παιδιά γύρω μας μεγάλωναν καθώς, το 1993 η δουλειά ήταν πρώτη προτεραιότητα. Τα παιδιά δεν έδειχναν να ενοχλούνται με αυτό αφού, όταν μετά το σχολείο ερχόντουσαν στη δουλειά ήταν λες και τα φέρναμε στον πιο ονειρεμένο παιδότοπο (Δεν φαντάζεστε τι παιχνίδια σκάρωναν).

Στον ερχομό των επόμενων παιδιών μας, αγαπούσαμε πολύ τα παιδιά βλέπεις και δεν αρκεστήκαμε ούτε στα δύο ο καθένας, δεν άλλαξε κάτι και ήμασταν σίγουροι ότι αφού το πρόγραμμα είχε πετύχει μια φορά θα πετύχαινε ξανά. Στα 1996 η δουλειά εξακολουθούσε να είναι στην πρώτη γραμμή.

Από το 2000 και μετά, αλλεπάλληλα, αναπάντεχα, απροσδόκητα συμβάντα αρχίζουν σιγά αλλά σταδιακά να καταστρέφουν το πλαίσιο πάνω στο οποίο είχαμε χτίσει τη ζωή μας. Μικρή ανάπαυλα στις δραματικές αλλαγές ο ερχομός της τρίτης μας κόρης. 2003 η χρονιά της συνειδητοποίησης, όπως την ονομάζουμε πλέον στην οικογένεια μας.

Η πορεία γνωστή για πολλές οικογένειες στην Ελλάδα, στην αρχή περικοπή αμοιβών, μετά ημιαπασχόληση τέλος ανεργία. Μόνο που για μας ήταν πάλι διαφορετικά γιατί ήμασταν αυτοαπασχολούμενοι, έτσι όταν ρωτούσαν τα παιδιά «καλά αφού εσύ είσαι αφεντικό γιατί δεν παίρνεις όσα μας χρειάζονται» ή «καλά που είσαι αφεντικό μαμά και παίρνεις τακτικά άδεια» και το πιο ωραίο σχόλιο που έγινε κάποια στιγμή από τις μικρότερες κόρες τις οικογένειας…«βρε μαμά αφού εμείς τώρα με την κρίση είμαστε πολύ τυχεροί γιατί είμαστε πολλές μέρες μαζί, γιατί λένε όλοι ότι η κρίση είναι κακή;» εισέπρατταν το χαμόγελο μας και τις αοριστολογίες «ξέρετε παιδιά, η οικονομική κρίση κλπ».

2010, 2011, 2012 χρονιές «αυτοαπασχολούμενης ανεργίας», αλλά απίστευτης δημιουργίας. Με έμπνευση τα παιδιά και αφορμή τις γιορτές που πλησίαζαν ο μπαμπάς μας σχεδίασε και έφτιαξε το κουκλόσπιτό τους και όλοι μαζί το βάψαμε, φτιάξαμε γλάστρες με λουλούδια από πηλό, φωτιστικά με σύρμα και χάντρες, καδράκια μινιατούρες με φωτογραφίες μας και άλλα πολλά.

Πρώτη και συγκρατημένη προσπάθεια: Με αφορμή τα δώρα για τους φίλους, αιτία την οικονομική κρίση, οδηγό την έμπνευση των παιδιών και μεγάλη χαρά για την ομαδική προσπάθεια, φτιάξαμε κοσμήματα με ξύλινες φιγουρίτσες (σκουλαρίκια, καρφιτσούλες, δαχτυλίδια), καδράκια, επιτραπέζια παιχνίδια (τάβλι, σκάκι,puzzle). Δημιουργήματα του ξέφρενου ενθουσιασμού!

Με επιθυμία την προσφορά, ευκαιρία το φιλανθρωπικό Bazaar της μονάδας αυτιστικού παιδιού “Ελπίδα” και την αμέριστη βοήθεια των παιδιών, συμμετείχαμε στο 1ο μας φιλανθρωπικό παζάρι εκθέτοντας τις δημιουργίες μας. Με χώρο το σχολείο και αφορμή τις απόκριες στήσαμε το πρώτο μας εργαστήρι με τη συμμετοχή παιδιών στην Γ’ τάξη στο 4ο Δημοτικό Ωραιοκάστρου φτιάχνοντας όλοι μαζί αποκριάτικα στολίδια.

Από κει και μετά αλλεπάλληλα, αναπάντεχα, απροσδόκητα συμβάντα αρχίζουν σιγά αλλά σταδιακά να δημιουργούν ένα καινούργιο πλαίσιο πάνω στο οποίο συνεχίζουμε τη ζωή μας και με σιγουριά θέλω να πω ότι είναι  καλύτερο από το πρώτο, γιατί πλέον στηρίζεται στους ανθρώπους.  

Πρώτα στα παιδιά μας και τα παιδιά σας που είναι στο πλευρό μας, μας καθοδηγούν, μας διορθώνουν και μας υποδεικνύουν, και μετά σε όλους αυτούς που γνωρίσαμε, τους ανθρώπους-πολίτες μιας άλλης Ελλάδας, που δημιουργούν, χαμογελούν, ελπίζουν, αλληλοσυμπαραστέκονται, χαρίζουν και πιστεύουν ότι ο σκοπός του ανθρώπου είναι η ανακάλυψη του Θεού μεσα στα πρόσωπα των άλλων.»


Site: https://woodstories.gr/

Join Woodstories on Facebook & on Instagram

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Σχολίασε και εσύ..!

Σχόλια

Ακούω στο περίεργο όνομα, για τους περισσότερους, Φρειδερίκη. Έχω γεννηθεί, μεγαλώσει και ζω στη Θεσσαλονίκη, εδώ και 22 χρόνια. Όνειρο μου ήταν να ζήσω κάποια στιγμή σε νησί. Με μάγευαν τα σοκάκια, η συνεχή επαφή με τη θάλασσα, οι μικρές αποστάσεις, η οικειότητα των ανθρώπων, όλα!Το σύμπαν συνωμότησε και κάπως έτσι βρέθηκα για τέσσερα χρόνια στην μαγευτική Μυτιλήνη, σπουδάζοντας Κοινωνιολογία. Έζησα πολλά και έμαθα πολλά περισσότερα που με βοήθησαν να συνεχίσω την μετέπειτα πορεία μου. Θα με βρεις χαμένη σε σοκάκια, σε μαγαζιά κριμένα καλά, να αναζητώ μέρη που θα μου χαρίζουν οικειότητα και θα με μεταφέρουν σε άλλες εποχές. Θα με βρεις στη θάλασσα, να περπατάω ατελείωτες ώρες, να παρατηρώ τους ανθρώπους, τον ήλιο που δύει και ανατέλλει.