Παραδοσιακά οι δουλειές του σπιτιού ανήκουν στο γυναικείο φύλο. Προσωπικά, μεγάλωσα με την αίσθηση ότι πρέπει εγώ να τρέχω για όλα, ίσως επειδή μεγάλωσα με μια μητέρα που αυτή φρόντιζε για όλα! Το σπίτι πρέπει να είναι πάντα καθαρό, τα ρούχα τέλεια σιδερωμένα και φυσικά το φαί πάντα σπιτικό μαγειρεμένο από την μαμά!

Σκεφτόμενη όλα τα παραπάνω, θέλησα να μάθω ποιες είναι οι επιπτώσεις στην οικογένεια όταν βοηθάνε οι μπαμπάδες στο νοικοκυριό και ιδιαίτερα στις δουλειές του σπιτιού, αλλά και ποιες οι επιπτώσεις στον χαρακτήρα των παιδιών. Πράγματι, μία έρευνα της διδάκτορα πλέον Alyssa Croft που πραγματοποιήθηκε στο University of British Columbia s Department of Psychology απέδειξε ότι όλα τα παραπάνω είναι αληθή.

Ο τρόπος που μοιράζονται οι γονείς τα πιάτα, το πλύσιμο των ρούχων και ιδιαίτερα όλη την λειτουργία του σπιτιού, παίζει σημαντικό ρόλο στην διαμόρφωση χαρακτήρα και συμπεριφοράς ενός παιδιού, ενώ ταυτόχρονα καθορίζει τις προσδοκίες και τα όνειρα που θα έχει στο μέλλον και ιδιαίτερα στα κορίτσια.

Αυτό σημαίνει ότι, όταν οι δουλειές και τα καθήκοντα μοιράζονται ισότιμα από τους γονείς ή τουλάχιστον με έναν τρόπο που είναι ικανοποιητικός και από τις δύο πλευρές, τα παιδιά και ιδιαίτερα τα κορίτσια μεγαλώνουν με πιο διευρυμένους ορίζοντες και στόχους. Δηλαδή μεγαλώνοντας ,επιλέγουν λιγότερο παραδοσιακά επαγγέλματα, στοχεύουν σε μεγαλύτερους μισθούς και ακόμη μεγαλύτερες επαγγελματικές καριέρες.

Ένα πολύ ενδιαφέρον στοιχείο της έρευνας έδειξε ότι υπήρχαν μπαμπάδες που υποστήριζαν την ισότητα της γυναίκας λεκτικά, όμως όταν ζούσαν στην οικογενειακή στέγη κρατούσαν τις παραδοσιακές συμπεριφορές. Αυτό είχε ως επίπτωση να επιλέξουν οι κόρες τους περισσότερα επαγγέλματα ως νοσοκόμες, δασκάλες ή ακόμη και να μην εργαστούν καθόλου ώστε να δημιουργήσουν οικογένεια. Σε αυτή την περίπτωση, οι πράξεις και ειδικότερα στην περίπτωση των παιδιών, μιλάνε πολύ πιο δυνατά από τις λέξεις.

Θεώρησα πολύ σημαντικά τα ευρήματα αυτά γιατί μας μιλάνε για την ισότητα στο σπίτι. Ίσως αυτός να είναι ένας τρόπος, μια καινούρια αρχή ώστε να διεκδικήσουν οι γυναίκες καλύτερα επαγγέλματα στο μέλλον από τα οποία παραδοσιακά αποκλείστηκαν.

Αλήθεια, πώς μπορούμε να μιλάμε για ισότητα στον εργασιακό τομέα και στην κοινωνία γενικότερα, αν δεν έχουμε στην οικογενειακή μας στέγη; Πώς μπορούμε να δείξουμε στα παιδιά μας και ιδιαίτερα στις κόρες μας ότι μπορούν να διεκδικήσουν όποια δουλειά θελήσουν στο μέλλον αν στο οικογενειακό τους περιβάλλον παρατηρούν συμπεριφορές μη ισότιμες για μια γυναίκα;

Είμαι σίγουρη ότι κάποιοι θα μιλήσουν για το αντρικό πρότυπο και τα αγοράκια που μεγαλώνουν στο ίδιο σπίτι. Πιστεύω ακράδαντα ότι δεν υπάρχει καλύτερο πρότυπο άντρα από έναν σύζυγο που σέβεται την οικογένεια του, βοηθάει στις δουλειές του σπιτιού όταν μπορεί και όταν χρειάζεται και περνάει ποιοτικό χρόνο με τα παιδιά του. Όλα αυτά χωρίς να αναφέρω πόσο καλύτερη είναι η σχέση του ζευγαριού εφόσον μοιράζονται τα βάρη της οικογενείας.

Για να αντιληφθούμε όλα τα παραπάνω, αξίζει να σκεφτούμε πως όταν κινούμαστε στον οικογενειακό μας χώρο δύο ή και περισσότερα ματάκια μας παρακολουθούν. Μία καθαρή ψυχή επεξεργάζεται την συμπεριφορά μας  και στο πρόσωπό μας βλέπει το πρότυπο συντρόφου που στο μέλλον θα επιλέξει ή δεν θα επιλέξει για να δημιουργήσει την δική του οικογένεια.

Σχολίασε και εσύ..!

Σχόλια

ΖΑΧΑΡΕΝΙΑ ΠΙΛΙΤΣΙΔΟΥ

Γεννήθηκε και μεγάλωσε στην Θεσσαλονίκη. Από μικρή δηλώνει ερωτευμένη με το ραδιόφωνο και την συγγραφή. Αποφοίτησε το Οικονομικό της Νομικής στο ΑΠΘ και για αρκετά χρόνια αφοσιώθηκε στα ταξίδια. Σήμερα είναι μητέρα δύο παιδιών. Αποφάσισε να επιστρέψει στα θρανία, και αποφοίτησε από την σχολή του Μεταπτυχιακού τμήματος Δημοσιογραφίας και ΜΜΕ. Αυτή τη στιγμή είναι υποψήφια διδάκτορας στην ίδια σχολή, αποδεικνύοντας πως τα όνειρα γίνονται πραγματικότητα! Όποιος την γνωρίσει δύσκολα ξεχνά το χαμόγελό της.