Το κέντρο της Θεσσαλονίκης είναι η ζωή της. Ο συνδυασμός της αστικής κοινωνίας μαζί με τις ομορφιές της στα στενά δρομάκια, τις μυρωδιές του φρέσκο αλεσμένου καφέ, τις περατζάδες στις βιτρίνες, την κάνουν άκρως εθιστική και ξεχωριστή, όχι όμως για όλες τις περιστάσεις. Η καθημερινότητα της έχει μια τελείως διαφορετική εικόνα. Ο χώρος που εργάζομαι βρίσκεται σε έναν από τους κεντρικότερους δρόμους της Θεσσαλονίκης και έτσι βρίσκομαι ανάμεσα στους κεντρικότερους ανθρώπους. Η απόσταση δεν μοιάζει τόσο μεγάλη, άλλα είναι αρκετή για να σκανάρω τους συνεπιβάτες μου. Είναι πολύ βαρετό να κάνεις κάθε μέρα την ίδια διαδρομή, με το ίδιο λεωφορείο και τους ίδιους ανθρώπους (καθώς συγχρονίζονται οι ώρες σας). Είναι βαρετό που κάθε μέρα η ίδια ηλικιωμένη κυρία (που να πηγαίνει άραγε κάθε πρωί;), παραμιλάει δίπλα από τα αυτιά νέων, «Δεν με βαστάν τα πόδια μου», για να της παραχωρήσουν τη θέση τους. Βάζω τα ακουστικά μου, ακούω ραδιόφωνο και κρυφακούω μόνο σε ειδικές περιπτώσεις, όπου καμία ίντριγκα, κανένας τσακωμός, φωνές και άλλα τέτοια, μου αποσπάσουν την προσοχή.

Όμως είναι κάτι που ποτέ δεν θα αποδεχτώ. Είναι μόλις ένα λεπτό από την ζωή μου κάθε μέρα, συγκεκριμένα 27 βήματα μέχρι το κατώφλι της εισόδου. Κάθε βήμα και μια βαθιά ανάσα, ενίοτε ένα μικρό μειδίαμα σε όμορφες εικόνες. Τα μάτια μου μοιάζουν με κλείστρο φωτογραφικής μηχανής, που αποθηκεύουν συνέχεια εικόνες.

Επόμενη στάση, Πλατεία Αριστοτέλους, Next stop Plateia Aristotelous, για όσους δεν κατάλαβαν, ήρθε η ώρα να κατέβω. Κλιν το κουδουνάκι προειδοποίησης για στάση, οι πόρτες ανοίγουν, προσπαθώ να κατέβω, κανείς δεν κάνει στην άκρη και όσοι θέλουν να ανέβουν στο λεωφορείο είναι πάντα ανυπόμονοι. Γλιτώνω βέβαια! Ίσως έχω εκπαιδευτεί στον ελιγμό αυτό της ελευθερίας.

Πρώτη και χαλαρή εικόνα, μια νέα κοπέλα, που διαφημίζει μαϊμού αρώματα – το κατάστημα βρίσκεται στο βάθος μιας στοάς και μάλλον οι πωλήσεις έχουν πέσει τελευταία – πολλοί βιαστικά αρπάζουν το δείγμα από τα χέρια της, άλλοι κοντοστέκονται για να μάθουν πληροφορίες, ειδικά αν τύχει να είναι η ομορφούλα στην υποδοχή, σμήνος τα παπούδια και η πλειοψηφία αδιαφορεί, όπως εγώ, που ώρες ώρες σκέφτομαι, δεν με έχει μάθει ακόμα, αφού δεν το θέλω το πατσουλί!

Επόμενη εικόνα στα δεξιά, μάλλον τυφλός, όρθιος ζητιάνος, ακούει μουσική, γράφει ότι πεινάει και μιλά στο κινητό τηλέφωνο σε μια γλώσσα που ακόμα δεν μπορώ να προσδιορίσω.

Τρίτη εικόνα, αριστερά, δίπλα από τον κάδο ανακύκλωσης – δεν ξέρω αν έχει σημασία, ένα γυναικείο πρόσωπο, δύσκολα κατανοητό, καθώς το μισό έχει έντονη τριχοφυΐα που παραπέμπει σε τετράποδο, διπλωμένη στα πόδια της σαν να προσεύχεται με ιδιαίτερα έντονους σπασμούς, παραμιλά, έχοντας μπροστά της την ίδια εκείνη ταμπέλα με τον προηγούμενο για να δηλώσει την πείνα της.

Τέταρτη εικόνα, ένα ζευγάρι ηλικιωμένων πουλάει λαχεία, τα οποία πολλές φορές τυχαία βρίσκονται στα πόδια σου, σαν ένα σημάδι, αγόρασέ το!

Πέμπτη εικόνα, το καλύτερο λαχταριστό κουλούρι Θεσσαλονίκης, προστατευμένο σε γυάλινο κουτί, το τρως άφοβα.

Έκτη εικόνα, άντρας σε αναπηρικό καροτσάκι, μελανούρι κανονικό, με έντονες πανάδες σε όλο το πρόσωπο και σώμα, εκτός από τα πόδια. Θρασύς άντρας καλύτερα. Σε αιφνιδιάζει με τον τρόπο που πετάει το πλαστικό ποτήρι για να του αφήσεις κέρματα και η ίδια εκείνη ταμπέλα από χαρτόκουτο «ΠΕΙΝΑΟ», στο ύψος των γονάτων στους περαστικούς, βγάζοντας κραυγές. Τι άλλο να δεις πρωί πρωί!

Και θα σταθώ λιγάκι εδώ, ειδικά τώρα που πλησιάζουν οι γιορτές και οι καθημερινές εικόνες θα χτυπήσουν διπλοβάρδια! Τι να λυπηθείς άραγε; Τα πρόσωπα, τις συνθήκες ή εκείνους που αληθινά πεινάνε; Να στεναχωρηθώ; Πρέπει ή δεν πρέπει; Πόσο καλόψυχος να γίνεις βοηθώντας τους, όταν τις μέρες που είναι κλειστή η αγορά πάντα λείπουν; Τι είναι αλήθεια και τι ψέμα;

Δύσκολο να καταλάβεις στις μέρες μας ποιος πραγματικά έχει ανάγκη.

Σχολίασε και εσύ..!

Σχόλια

Dimitra Dimitriou

To “followyourdream” της ήταν η δημοσιογραφία, την οποία και ακολουθεί. Αν και ο χρόνος της είναι περιορισμένος, παραμένει δημιουργική, γεμάτη χαμόγελα. Θαυμάζει τους ανθρώπους που γοητεύουν με το μυαλό τους και δεν χάνουν την αισιοδοξία τους για την ζωή. Όσο εύκολα προσαρμόζεται τόσο δύσκολα αλλάζει συνήθειες στην ζωή της. Της αρέσει η λογική, η τάξη και έτσι λειτουργεί στην καθημερινότητά της. Δύσκολα αρνείται μια φιλική βραδιά και έναν απολαυστικό καφέ! Λατρεύει τις ατελείωτες ώρες συζητήσεων που οδηγούν σε νέα ερωτήματα. Πιστεύει στο ''live it to believe it'' και έτσι θα βρίσκεται κοντά μας, να μας βάλει σε τάξη και να μοιραστεί κάθε τι που ζει και την προβληματίζει!