Get to know Βίκυ and Βασίλη

   Συνάντησα τη Βίκυ και το Βασίλη την Κυριακή 4 Φεβρουαρίου, μέρα καθόλου τυχαία, αφού γιόρταζε η Αγία Αγαθή. Για όσους δεν το γνωρίζουν, η Βίκυ και ο Βασίλης είναι οι «γονείς» της agathiaras, καθώς εμπνεύστηκαν και υλοποίησαν την ιδέα για να δημιουργηθεί το site. Περπατήσαμε στο Λιμάνι της Θεσσαλονίκης, αγναντεύοντας τον κόλπο  του Θερμαικού, εκεί που πίνεις τον καφέ σου χαλαρά σε ντόκους και παγκάκια. Μετά την βόλτα μας στην παραλία, μας περίμενε η πιο όμορφη θέα, σε ένα από τα πιο μοναδικά διαμερίσματα της πόλης.

   Τους ενώνει μία χρόνια φιλία, που εδραιώθηκε με πολλά περιστατικά, όμορφα και περίπλοκα. Όση ώρα μίλησα μαζί τους, άκουσα πολλές φορές τη λέξη «εμπιστοσύνη» και «απόλυτο στήριγμα» για θέματα τόσο προσωπικά όσο και επαγγελματικά. Αναφέρθηκαν οι ίδιοι για τη χημεία που έχουν ως φίλοι και συνεργάτες αλλά και στο κομμάτι του ότι η αυτοσαρκαστική ατάκα της Βίκυς «σαν την αγαθιάρα την πάτησα», ενέπνευσε το Βασίλη, που έχει τρέλα να αγοράζει domain (ονόματα για site), να δημιουργηθεί η agathiara.gr, καθώς κάθε άνθρωπος μπορεί να ταυτιστεί με τα παθήματά της!

Ας μιλήσουν αυτοί τώρα

Βίκυ, ως η «εστεμμένη αγαθιάρα», πες μας για την έμπνευση που οδήγησε στη δημιουργία του site.

Το site ταυτίστηκε με το δικό μου όνομα, δεν εμπνεύστηκε! Επειδή είμαι πολύ αυθόρμητη σαν χαρακτήρας και πολλές φορές τα πράγματα εξελίσσονται με διαφορετικό τρόπο απ’ ότι τα περιμένω, προέκυψε η «αγαθιάρα», λέξη που χρησιμοποιώ για να αυτοσαρκαστώ. Με αποκαλούσαν έτσι οι φίλοι μου και εξαιτίας αυτού, ο Βασίλης πήρε το «βάπτισμα» και λόγω της επαγγελματικής τριβής του με το διαδίκτυο, πρότεινε να δημιουργηθεί το site.

Βασίλη, πόσο εύκολο ήταν να συστηθεί η Αγαθιάρα, ως νέο site και κατά πόσο προσελκύει το ανδρικό κοινό;

Τα Μέσα είναι πλέον πολύ διαδεδομένα οπότε για κάποιον που γνωρίζει πως να στήσει ένα site, δεν έχει ιδιαίτερο βαθμό δυσκολίας. Η ουσία όμως δεν είναι να έχεις απλά μια ιστοσελίδα, το νόημα κρύβεται στα στελέχη που την πλαισιώνουν και την «ψυχή» που δίνουν στα άρθρα τους. Η Αγαθιάρα είναι μεν ένα site, αλλά στην πραγματικότητα αντικατοπτρίζει έναν άνθρωπο ή όλους τους ανθρώπους, που κάποια στιγμή την πατάνε, παρ’ όλη την καλοσύνη τους. Το site είναι στελεχωμένο από γυναίκες και άνδρες που μιλούν για καθημερινά θέματα, πλήττουν, ξέρουν από μόδα, προτείνουν μέρη για φαγητό και ταξίδια. Τα στατιστικά δείχνουν πως μεγάλο ποσοστό του κοινού που μας ακολουθεί είναι άνδρες. Αυτό σημαίνει πως δε φοβούνται το όνομα. Η Αγαθιάρα ποτέ δε θα πει κάτι κακό –θα το περιγράψει, ίσως και να το διακωμωδήσει, αλλά κρατάει την ετυμολογία της λέξης, την καλοσύνη, και σέβεται τη διαφορετικότητα και το χαρακτήρα του καθενός.

Βίκυ, περιέγραψε το Βασίλη με ένα φαγητό, ένα ποτό, μια ταινία και ένα τραγούδι.

Σκέφτομαι κάτι πολύ gourmet, φιλετάκια με μια περίεργη sauce, πικάντικη, γιατί έτσι του αρέσει η ζωή. Το ποτό του είναι ξεκάθαρα Belvedere σκέτη, σε ψηλό ποτήρι με πολύ πάγο. Από τραγούδι, με παραπέμπει στο «Μέτρησα» της Αρβανιτάκη και για ταινία δεν ξέρω. Τόσα ωραία και παιχνιδιάρικα ονόματα εμπνεύστηκε για τα brand name των σελίδων μας, ας βρει αυτός τον τίτλο!

Βασίλη, η σειρά σου.

Η Βίκυ μου φέρνει στο μυαλο μια γαριδομακαρονάδα με λευκή σάλτσα ala βότκα. Το ποτό της είναι τζιν λεμονάδα -δυνατό όμως, και το τραγούδι που θα την περιέγραφε είναι το  «Φοβάμαι για σένα», του Βέρτη. Η ταινία που θα έλεγα ότι της ταιριάζει, είναι το «The Rock», με το Nicolas Cage. Πολλή δράση, βασισμένη σε μια μοναδική απόδραση, με μήνυμα την πάλη της ηθικής που επιβραβεύεται.

Βίκυ, πες μου ένα περιστατικό που σε έκανε να πεις «την πάτησα».

Αρχικά την έχω πατήσει σε όλους τους τομείς –σε φιλίες, στον έρωτα, σε δουλειές. Ένα συμβάν όμως που πραγματικά άφησε ιστορία ήταν όταν σε μια πτήση μου για Αθήνα, στην τσάντα μου –που είχα πολύ καιρό να κρατήσω –βρήκαν στον έλεγχο σπρέι πιπεριού, που θεωρείται όπλο. Έπρεπε να πάω στο τμήμα, γιατί τελούσα υπό κράτηση, να δώσω κατάθεση και θα την πατούσα πολύ άσχημα, μέχρι που άρχισα το one woman show, προσπαθώντας να τους πείσω ότι χρειάζομαι κάτι να αυτοπροστατεύομαι από τους τρελούς! Κράτησαν το σπρέι, ταξίδεψα, και τότε «βαπτίστηκα» πρώτη φορά αγαθιάρα.

Τι έμαθες από αυτό;

Ότι πρέπει να είμαι περισσότερο συγκεντρωμένη! Ωραίος ο αυθορμητισμός αλλά καλό είναι να υπάρχουν όρια γιατί υπάρχει ο κίνδυνος να μπλέξεις άσχημα.

Βασίλη, δώσε μια συμβουλή σε όλους όσους ταυτίζονται με την Αγαθιάρα.

Όσοι έχουν καθαρή ψυχή, είναι ειλικρινείς και ακολουθούν τα θέλω τους, είναι κομμάτι της Αγαθιάρας. Αυτό άλλωστε προσπαθούμε και όλοι όσοι την απαρτίζουμε, να λέμε όλα όσα σκεφτόμαστε. Αυτό να κάνουν και αυτοί που μας διαβάζουν και βρίσκουν κομμάτια τους στα κείμενά μας.

Βίκυ, τρεις μήνες μετά την παραμονή της στο διαδίκτυο, η Αγαθιάρα, εξελίσσεται όπως την περίμενες;

Όταν ξεκινάς κάτι καινούριο, οραματίζεσαι περίπου την πορεία του. Αλλά όταν αυτό το κάτι είναι πρωτόγνωρο, σε οδηγεί σε μονοπάτια που δεν περίμενες και αυτό είναι μαγικό. Σε αυτό το μικρό χρονικό διάστημα, είχαμε πολλές ευχάριστες εκπλήξεις και αναμένουμε τη συνέχεια, μαζί με την ομάδα μας, για την οποία είμαι πολύ περήφανη και χαρούμενη που συμμετέχει σ’αυτό το ταξίδι!

Βασίλη, εσύ τι λες;

Συμφωνώ με όλα όσα είπε η Βίκυ. Για μας η agathiara είναι σαν ένα «παιδί» και για το παιδί σου, θέλεις πάντα το καλύτερο. Η ομάδα δε θα χάσει την ταυτότητά της, θα διατηρήσει τη μοναδικότητα που τη χαρακτηρίζει και με μικρά αλλά σταθερά βήματα θα συνεχίσουμε για να έχουμε πάντα τα αποτελέσματα που επιδιώκουμε!


Γνωρίστε τη Βίκυ και το Βασίλη, καλύτερα, μέσα από τα άρθρα τους στην agathiara.gr.

 

Σχολίασε και εσύ..!

Σχόλια

KIKΗ ΤΣΑΝΗ

Είμαι η Κική Τσάνη και σπουδάζω στο Τμήμα Δημοσιογραφίας & ΜΜΕ του Αριστοτελείου Πανεπιστημίου. Ζω στην πανέμορφη Θεσσαλονίκη, την οποία δηλώνω πλέον και ως τόπο καταγωγής(δεν είναι). Λατρεύω το χειμώνα, διαβάζω με μανία ο,τι βρεθεί στα χέρια μου, παρακολουθώ συστηματικά αμέτρητες σειρές, πιστεύω ακράδαντα ότι ο καφές είναι εθισμένος σε μένα και παρατηρώ διεξοδικά τους πάντες και τα πάντα γιατί οι καλύτερες ιστορίες προκύπτουν από εκεί που δεν το περιμένεις. Η δημοσιογραφία για μένα είναι απόλυτη επιλογή και κόντρα ρόλος ταυτόχρονα, διότι το μόνο που με ευχαριστεί είναι να μεταδίδω ιστορίες, εμπειρίες και φυσικά να σχολιάζω αλλά τρομάζω στην ιδέα αλληλεπίδρασης με το ανθρώπινο είδος.