Ένα από τα μεγαλύτερα διλήμματα που αντιμετώπισα ως μητέρα όταν ξεκίνησαν τα μωρά μου το Δημοτικό ήταν  τα καθήκοντα του σχολείου. Μου έκανε τρομερή εντύπωση όταν έπρεπε  να εξηγήσω στην κορούλα μου τι είναι ο Αόριστος και πώς να γράψει μια έκθεση σε ηλικία μόλις έξι ετών. Είχε την τύχη να γεννηθεί Δεκέμβρη και φυσικά να είναι από τα πιο μικρά στην τάξη της.

Πίστευα ότι εφόσον το ζητάει η διδακτική ύλη και ο δάσκαλος , αυτό θα ήταν το σωστό. Η συνέπεια όλων των παραπάνω ήταν να καθόμαστε πολλές ώρες στο σπίτι διαβάζοντας  και μαλώνοντας πολλές φορές με σκοπό να τα μάθει.

Φτάνοντας στην Έκτη Δημοτικού νιώθω τύψεις, πιστεύοντας ότι δεν θα έπρεπε να την πιέζω.  Άρχισα να αμφισβητώ τον διδακτικό τρόπο μάθησης νιώθοντας ότι σε αυτήν την ηλικία προτεραιότητα του σχολείου και των δασκάλων θα έπρεπε να είναι η συμπεριφορά, η μελέτη παιδικής λογοτεχνίας και η τόνωση της καλλιέργειας του χαρακτήρα, ταυτόχρονα με την διδασκαλία.

Σύμφωνα με την διεθνή βιβλιογραφία, ο Cooper  από το Duke University Program in Education ανέλυσε πάρα πολλές έρευνες. Οι 35 από αυτές συνδύασαν την δουλειά στο σπίτι με την καλή επίδοση στα μαθήματα και το 77% μάλιστα έδειξε ότι υπήρχε θετική συσχέτιση ανάμεσα στο διάβασμα και την επιτυχία. Παρόλα αυτά, υπήρχε ένα group στην έρευνα που δεν μπορούσε να συνδεθεί η επιτυχία με την εργασία στο σπίτι και αυτό ήταν οι μαθητές  του Δημοτικού.

Η αιτιολογία ήταν ότι σε αυτήν την ηλικία τα παιδιά είναι δύσκολο να αποκτήσουν τα καθήκοντα ως συνήθεια μια και το να αποσπαστεί η προσοχή τους είναι πολύ πιο  εύκολο. Οι περισσότεροι πιστεύουν ότι σε αυτήν την ηλικία το πιο σημαντικό είναι η απόκτηση συνήθειας του διαβάσματος.

Ειλικρινά θα μπορούσα να γράψω για πάρα πολλές έρευνες, όμως όσο πιο πολύ διάβαζα τόσο πιο πολύ φορτιζόμουν συναισθηματικά , ίσως επειδή και τα δικά μου μαθητικά χρόνια δεν τα θεωρώ τα καλύτερα. Ιδιαίτερα τα χρόνια που προετοιμαζόμουν για τις πανελλήνιες τα θεωρώ από  τα χειρότερα της ζωής μου.

Έτσι, σκεφτόμενη όλα τα παραπάνω και μπερδεμένη μέσα στην βιβλιογραφία η σκέψη μου πήγε αστραπιαία στον υπέροχο και λατρεμένο μου Ευγένιο Τριβιζά.  Σύμφωνα με τα λεγόμενά του, η παιδική δημιουργικότητα και η φαντασία πρέπει να έχουν κυρίαρχο ρόλο στην εκπαίδευση. Μέσα από το βαρετό και συνηθισμένο περιεχόμενο των σχολικών βιβλίων η φαντασία περιορίζεται και η δημιουργικότητά τους ατροφεί.  Θεωρεί πως το εκπαιδευτικό σύστημα έχει παραμελήσει αυτές τις πλευρές, δίνοντας βάση μόνο στην γνώση και την απομνημόνευση.  Τέλος,  σε μία συνέντευξή  όταν τον ρώτησαν τι πρέπει να κάνει ο δάσκαλος όταν βλέπει ορθογραφικά λάθη, η απάντηση ήταν αποστομωτική:

«Να σκέφτεται ότι τα σοβαρότερα από τα ορθογραφικά είναι τα λάθη της ζωής και από αυτά πρέπει να προφυλάξει κυρίως τους μαθητές του!»

 

Σχολίασε και εσύ..!

Σχόλια

Zacharenia Pilitsidou

Γεννήθηκε και μεγάλωσε στην Θεσσαλονίκη. Από μικρή δηλώνει ερωτευμένη με το ραδιόφωνο και την συγγραφή. Αποφοίτησε το Οικονομικό της Νομικής στο ΑΠΘ και για αρκετά χρόνια αφοσιώθηκε στα ταξίδια. Σήμερα είναι μητέρα δύο παιδιών. Αποφάσισε να επιστρέψει στα θρανία, και αποφοίτησε από την σχολή του Μεταπτυχιακού τμήματος Δημοσιογραφίας και ΜΜΕ. Αυτή τη στιγμή είναι υποψήφια διδάκτορας στην ίδια σχολή, αποδεικνύοντας πως τα όνειρα γίνονται πραγματικότητα! Όποιος την γνωρίσει δύσκολα ξεχνά το χαμόγελό της.