Την ημέρα του Αγίου Βαλεντίνου οι άνδρες, μετά από πολλά χρόνια, μπορούν να χαϊδέψουν ένα λούτρινο ζωάκι χωρίς ν’ αμφισβητήσει κανείς τον ανδρισμό τους, μπορούν να βάλουν ένα μποξεράκι με 2 ή 3 χρώματα παραπάνω -να χαρεί το μάτι της κοπέλας τους- που μια ολόκληρη χρονιά τους αναγκάζουν να φορούν μαύρα σαν τις χήρες!

Απ’ την άλλη, εμείς οι γυναίκες βρίσκουμε αφορμή να θυμηθούμε τα παιδικά μας χρόνια. Φυσικό επακόλουθο είναι να μιλάμε σαν πεντάχρονα, χωρίς να φοβηθούμε ότι ο άλλος θα σηκωθεί και θα φύγει από την ξενέρα (Αφού το απαιτεί η μέρα ζουζουνάκι μου!), αλλά θπάρχει και κια μικρή ομάδα γυναικών που μπορεί να το ζήτημα και από την άλλη μεριά. Βλέπεις αυτές τις μέρες οργιάζουν οι βιτρίνες, τα περιοδικά, τα πρωινάδικα, και γενικά όλα τα ΜΜΕ κακής ποιότητας -και όχι μόνο- από σέξυ εσώρουχα αλλά και κάτι άλλα πρόστυχα δημιουργήματα που σου φέρνουν στο μυαλό κάτι άθλιες γκόμενες που πρωταγωνιστούσαν σε παλιές τσόντες! Ίσως οι άνθρωποι κάνουν τελικά πρόβες για τις Απόκριες από ακολουθούν αμέσως μετά, οπότε έχουν ένα άλλοθι για το «καρναβάλι» που επικρατεί εκείνη τη μέρα.

Το μεγάλο γλέντι είναι λίγες μέρες πριν, που όλοι οι ερωτευμένοι σπάνε το κεφάλι τους να βρουν τι δώρο θα κάνουν στο έτερον ήμισυ της καρδιάς τους. Ξεχύνονται οι δύσμοιροι στα μαγαζιά και αναζητούν το τέλειο δώρο. Κάποιοι το βρίσκουν, άλλοι συμβιβάζονται με κάτι μέτριο και άλλοι τρέχουν σε κολλητούς  ίδιου ή αντίθετου φύλου για να σπάσουν ομαδικά το κεφάλι τους για την επιλογή του καλύτερου δώρου. Το θέμα δυστυχώς δεν τελειώνει εκεί. Μετά την αγορά του δώρου που θα δείξει την αγάπη μας στον άλλο, μένουμε μ’ ένα βάρος στην καρδιά και μ’ ένα κενό στο πορτοφόλι, γιατί ποτέ δε θα θέλαμε (αυτό μην το πάρετε τις μετρητοίς) το άτομο που μας αγαπά να μας πει και τσιγκούνη! Τώρα αν τα λεφτά αυτά ήταν για κανένα ενοίκιο ή για πετρέλαιο ή για λογαριασμούς πάντα υπάρχει και η 15η Φλεβάρη για να αναζητήσουμε δανεικά…

Ευτυχώς ο καημενούλης ο Άγιος Βαλεντίνος έχει και κάποια θετικά. Είναι μια μέρα για να δείξεις λιγάκι παραπάνω τρυφερότητα στον άλλο και μια καλή ευκαιρία να πεις «Σ’ αγαπώ» και να το εννοείς. Φυσικά αν έχεις τα κότσια, μπορείς να το κάνεις κι άλλη μέρα και να μην περιμένεις τη συγκεκριμένη, γιατί φαντάσου να γνωρίσεις τον έρωτα της ζωής σου στις 15 Φλεβάρη!


Αυτό που θα πρέπει όλοι να θυμόμαστε είναι πως όταν αγαπάς κάποιον πραγματικά, τον αγαπάς 365 μέρες το χρόνο (σας χαρίζω και το δίσεκτο) και δεν χρειάζεται καμιά γιορτή για να στο θυμίσει και δεν είναι απαραίτητο να κάνεις δώρο εκείνη τη μέρα μόνο –ακόμη κι αν φας κράξιμο- αλλά κάθε μέρα της ζωής σου. Κάθε μέρα να δωρίζεις την αγάπη σου.

 

Σχολίασε και εσύ..!

Σχόλια

ΧΡΙΣΤΙΝΑ ΠΑΛΑΚΙΔΟΥ

Γεννήθηκα στις 23 Μαϊου 1983 στη Θεσσαλονίκη όπου και ζω. Είμαι φιλόλογος. Αν και ασχολούμαι με τη λογοτεχνία δεν θεωρώ τον εαυτό μου λογοτέχνη. Αγαπώ την επιστήμη μου και αν ξαναγεννιόμουν πάλι φιλόλογος θα ήμουν. Είμαι γεννημένη γραφιάς γιατί μπορώ να γράψω τα πάντα αρκεί να πηγάζουν από μέσα μου εκφράζοντας τα γνήσια συναισθήματά μου. Είμαι πάντα πολύ εντάξει με τους γύρω μου και γι’ αυτό πληρώνω ακριβά την ευαισθησία και την καλοσύνη μου. Δεν πειράζει όμως. Μ’ αρέσει ν’ αγαπώ έντονα και να μ’ αγαπούν έντονα γιατί είμαι η ψυχή της παρέας, όπως λένε.