Με αφορμή την παγκόσμια ημέρα κατά του σχολικού εκφοβισμού στις 6 Μαρτίου θα ήθελα να ζητήσω απ’ όλους εσάς να φέρετε στο μυαλό σας μια απλή και καθημερινή μέρα σας στο σχολείο.

Είμαι σίγουρη πως στον καθένα ξεχωριστά θα έρθει στο μυαλό, εκτός από τις «βαρετές»  ώρες αρχαίων και μαθηματικών και εκείνο το παιδί που καθόταν μόνο του στο τελευταίο θρανίο και δε μιλούσε σε κανέναν. Οι περισσότεροι από εσάς δεν ασχοληθήκατε ποτέ μαζί του, κάποιοι  το έκαναν, όχι όμως με τον τρόπο που θα έπρεπε.

Μιλάω προφανώς, για τα παιδιά που το πείραζαν, το κορόιδευαν, κάποιες φορές το χτυπούσαν και γενικά το υποτιμούσαν χωρίς κανέναν ενδοιασμό, μπροστά σε όλη την τάξη. Αυτός δεν έκανε τίποτα, δε μιλούσε, δεν αντιδρούσε, δεν αντιστεκόταν, απλά ανεχόταν.

 Αναρωτηθήκατε ποτέ γιατί στεκόταν αμέτοχος σε όλα τα πειράγματα και τις «πλάκες» που του έκαναν; Σκεφτήκατε ποτέ να κάνετε κάτι για να σταματήσετε μία κατάσταση που πλήγωνε έναν συμμαθητή σας;

Προφανώς και η ευθύνη για την ραγδαία εξέλιξη του bullying στα σχολεία, τόσο στη χώρα μας όσο και διεθνώς, δεν ευθύνεται αποκλειστικά στους αμέτοχους θεατές, η αποτελεσματική συμμετοχή τους όμως είναι παρόλα αυτά ευρέως διαδεδομένη.

Ο σχολικός εκφοβισμός είναι δυστυχώς μια κατάσταση επαναλαμβανόμενη, η οποία κατευθύνεται σε συγκεκριμένα παιδιά από άλλα παιδιά ή ομάδες παιδιών που υπερέχουν σωματικά και ωθούν το παιδί που εκφοβίζεται να βιώνει έντονες καταστάσεις άγχους, φόβου, μοναξιάς και γενικότερα ηττοπάθειας. Τα παιδιά αυτά νιώθουν πως δεν έχουν τη δύναμη να αντιμετωπίσουν τις καταστάσεις που βιώνουν και πολλές φορές μάλιστα πιστεύουν πως όντως είναι όλα αυτά τα αρνητικά που τους προσάπτουν. Ντρέπονται τόσο γι ΄ αυτό που τους συμβαίνει που δεν τολμούν καν να μιλήσουν σε κάποιον, ούτε στους γονείς τους. Το γεγονός αυτό τα ωθεί να μένουν ανέπαφα και παρακινεί τους θύτες να συνεχίσουν να κάνουν ό, τι κάνουν.

Όπως καταλαβαίνετε, η ελπίδα για να λυθεί αυτό το θέμα που συμβαίνει παντού γύρω μας , κρέμεται σε όλους εμάς που δεν ανήκουμε ούτε στην ομάδα των θυμάτων , ούτε σε αυτή των θυτών. Αν κάθε φορά που βρισκόμαστε μπροστά σε μια κατάσταση εκφοβισμού, ένας από μας μιλήσει, αν ένας υπερασπιστεί το εκφοβούμενο άτομο και «βάλει στη θέση του» τον μάγκα του σχολείου, τότε σίγουρα θα γίνει μια σημαντική αρχή.

Με λίγη βοήθεια ίσως τελικά να καταφέρουν να μιλήσουν  κάποια παιδιά και να σωπάσουν κάποια άλλα. Με κάτι πολύ απλό μπορεί να γίνει κάτι πολύ καλό. Βοηθήστε, μιλήστε, αλλάξτε τον κόσμο!


Σχολίασε και εσύ..!

Σχόλια

Emmanouela Fotaki

Σπουδάζω δημοσιογραφία στο Πανεπιστήμιο Θεσσαλονίκης. Η καταγωγή μου είναι από το όμορφο Ρέθυμνο και όσοι με γνωρίζουν, σίγουρα έχουν παρατηρήσει πως δεν σταματάω ποτέ να μιλάω! Αυτό που ίσως δε γνωρίζουν για μένα όμως, είναι ότι λατρεύω εξίσου να γράφω. Θεωρώ τη γραφή ένα τρόπο έκφρασης, γι' αυτό και επιλέγω θέματα που με προβληματίζουν, ανθρώπους που μου κινούν το ενδιαφέρον και μέρη που με εντυπωσιάζουν. Απεχθάνομαι κάθε είδος αδικίας και ρατσισμού και σαν στόχο στη ζωή μου έχω να βοηθάω όλους τους ανθρώπους που έχουν ανάγκη. Η ευαισθησία και ο αυθορμητισμός, τα όπλα μου!