Μονάκριβε μου,

Θα’ θελα μοναχά να σου πω, πως σ’ αγαπάω γιατί  κοντά σου νιώθω μια αγκαλιά ζεστή, βελούδινη, γεμάτη θαλπωρή και αγάπη  γιατί κάθε φορά που πετυχαίνεις κάτι, χαίρομαι πιο πολύ και από σένα… Σ’ αγαπάω γιατί μαζί σου δε φοβάμαι… Γιατί το βλέμμα σου φωνάζει αλήθεια, εμπιστοσύνη, δύναμη… Σ’ αγαπάω θησαυρέ μου…

Ξέρεις τα βαθιά, θλιμμένα μάτια σου, οι κινήσεις σου μου θυμίζουν ένα λαβωμένο πλάσμα.  Θέλω όλη αυτή τη θλίψη να την κάνω τρυφερότητα, να σ’ έχω πάντα αγκαλιά και να σου λέω ότι σε λατρεύω, να σου δείξω μέσα από τα χάδια μου ότι η ζωή είναι ωραία. Έχεις έναν τρόπο να μου ξυπνάς την πιο βαθιά και μεγάλη αγάπη. Αυτή η μοναδική μητρική ζεστασιά και αγκαλιά που διαθέτεις με κάνουν να νιώθω τυχερή.

Ξέρεις πως ό, τι και να σου συμβεί, θα είμαι πάντα δίπλα σου, να μοιραστώ τα προβλήματά σου και να σε παρηγορώ. Δύσκολα μπορώ ν’ απομακρυνθώ, αφού έχεις έναν μοναδικό τρόπο να με μαγνητίζεις. Ο τρόπος που με επηρεάζεις είναι τόσο δυνατός, που πολλές φορές κυριεύομαι από το φόβο πως δε θα μπορούσα να υπάρχω χωρίς εσένα. Ξέρω ότι πάντα υπάρχει η πιθανότητα να χάσω. Δε θα πάψω ποτέ να σε σκέφτομαι ως το μεγαλύτερο μου όνειρο.

Υπάρχουν στιγμές που λέω ότι δε θα το κάνω, μα δε μπορώ όμως να με κρατήσω και πάντα αρχίζω να σου γράφω μηνύματα, ερωτόλογα… Άλλωστε, σου έχω ανοίξει την καρδιά μου από τότε, από εκείνη την ημέρα που παραδέχτηκα στον εαυτό μου ότι είμαι ερωτευμένη μαζί σου. Δεν ήθελα να το δεχτώ και να το πιστέψω στην αρχή. Ελέγχονται όμως τα αισθήματα; Σε γνώρισα και σε ερωτεύτηκα απλά. Ίδια ενδιαφέροντα, ίδια γούστα. Θέλω να σε βλέπω, να διασκεδάζω μαζί σου, ακόμη κι αν δεν φανερώνεις τα συναισθήματά σου για μένα… Και κάθε φορά, παρακαλάω να μην τελειώσει το βράδυ… Να έχει συνέχεια… Να είμαι μόνο εγώ και εσύ!

Θέλω να σε κοιτάω χωρίς να σκέφτομαι τι σου λένε τα μάτια μου όταν τα βλέμματα μας συναντιούνται. Δεν θέλω να κρύβομαι άλλο! Ξέρω, πως στη ζωή πρέπει να ρισκάρεις για να γευτείς την νίκη. Πως δέχεσαι όμως την ήττα, αν παίξεις και χάσεις; Μέσα στη μοναξιά μου πλέον, είσαι η μόνη συντροφιά μου γιατί ήρθες τη στιγμή ακριβώς που σε χρειαζόμουν, η παρηγοριά μου. Προσπαθώ, πασχίζω να βρω μια λύση για να αντέξει η καρδιά μου. Να μην λυγίζω όταν δεν σε βλέπω και να μην χάνομαι όταν είμαι κοντά σου. Ξέρω ότι ο έρωτας δεν έχει συνταγή, ότι είναι απρόβλεπτος, ότι μπορεί να έρθει από εκεί που δεν τον περιμένεις και ότι πρέπει να προσπαθήσω για αυτά που αισθάνομαι.

Δε σε χορταίνω, μάτια μου! Δεν το χορταίνω το άγγιγμά σου. Με σφίγγεις πάνω σου, κι εγώ κρύβω το πρόσωπό μου στο λαιμό σου και σ’ ανασαίνω. Δε χορταίνω να μυρίζω το άρωμά της σάρκας σου πάνω μου. Η αγκαλιά σου ηρεμεί τους δαίμονές μου, μόνο εκεί νιώθω ήρεμη και ασφαλής, μόνο στα χέρια σου μπορώ να χαλαρώσω. Στα δυο σου χέρια είναι όλα όσα ονειρεύομαι… Ν’ αποκοιμιέμαι κάθε βράδυ στην αγκαλιά σου, με την ανάσα σου να με νανουρίζει, και να ξυπνάω με τα χάδια σου κάθε πρωί. Γιατί από τότε που σε γνώρισα το χαμόγελό σου φωτίζει σαν ήλιος τις μέρες μου. Πώς να χορτάσω αυτό το βλέμμα σου που ξεχειλίζει από γλύκα; Κι εκεί σαν σε κοιτώ αντικρίζω ολόκληρο τον κόσμο.

Δεν τις χορταίνω τις λίγες στιγμές που είμαι κοντά σου, σαν δορυφόρος του πλανήτη σου. Όσες κι αν είναι δε μου φτάνουν, θέλω κι άλλες. Σε θέλω συνέχεια κοντά μου και κάθε φορά που σε ψάχνω να σηκώνω τα μάτια και να συναντώ το βλέμμα σου. Λατρεύω τον τρόπο που μ’ αγκαλιάζεις και νιώθω τις καρδιές μας να χτυπάνε στον ίδιο παλμό. Έχεις αυτό το παιχνιδιάρικο βλέμμα κι ένα χαμόγελο πονηρό κι εγώ τσαντίζομαι και σου μουτρώνω κι εσύ γελάς.  Πώς να σε χορτάσω, όταν φωτίζεις τη ζωή μου, όταν γεμίζεις χρώματα τον κόσμο, όταν την κάθε μέρα την κάνεις γιορτή; Μαζί σου έμαθα να αγαπάω. Και κάθε μέρα σ’ αγαπάω όλο και πιο πολύ.

Δεν ξέρω πώς, πού και γιατί μα η μοίρα ήθελε να γνωριστούμε. Ναι, δεν πιστεύω στις τυχαίες συναντήσεις. Για κάποιον λόγο ήρθες στο δρόμο μου. Κατάφερες να με κάνεις να ρίξω τις άμυνές μου γύρω απ’ τη λέξη «έρωτας». Δεν ξέρεις πόση δύναμη χρειάστηκε για να παραδεχτώ πως δεν ήταν ενθουσιασμός, πως τελικά κατάφερες να αγγίξεις την παγωμένη, κλειστή ψυχή μου.

Άσε με να σε αγαπήσω όπως ξέρω. Νιώθω την ανασφάλεια και το φόβο σου. Σε έχω μάθει κι ας σε τρομάζει που μια ξένη σε έχει μάθει αρκετά καλά. Ξέρω πως φοβάσαι να επενδύσεις σε έναν αυθόρμητο και κυκλοθυμικό άνθρωπο όπως εγώ. Δεν έχεις ιδέα πόσο πολύ θέλω να σε πείσω πως δε θα σε αφήσω ποτέ μόνο. Και πάνω απ’ όλα, μην αμφισβητείς αυτά που νιώθω για σένα.

Θέλω να περνάω τα πάντα μαζί σου. Θέλω να σε έχω δίπλα μου το βράδυ, να χώνομαι στην αγκαλιά σου σαν μικρό παιδί και να κάνεις όμορφο το πρωινό μου ξύπνημα. Έχεις ριζώσει μέσα μου. Ξέρω πως με νιώθεις κι εσύ κι ας μην το δείχνεις από εγωισμό. Δε γίνεται να μην είναι αμφίδρομο αυτό. Άσε με να σε φροντίσω όπως ξέρω. Κι ας πιστεύεις πως είναι λάθος, κι ας νομίζεις πως θα σε πληγώσω. Μετά από όσα έχω αντέξει μαζί σου, ακόμη πιστεύεις πως δεν μπορώ να αντέξω στο πλευρό σου; Απλά δοκίμασέ με…

Αν σου έλεγα ότι ο πληθυσμός της Γης είναι κάποια δισεκατομμύρια μα κάθε άνθρωπος είναι μοναδικός, θα με κοίταζες με απορία. Αν όμως σου έλεγα ότι εσύ είσαι ο ένας και ο μοναδικός άντρας για μένα; Είσαι ο δικός μου ξεχωριστός και μονάκριβος άνθρωπος. Δε μοιάζεις με άλλα μάτια ή απλώς δε με κοιτάνε όπως εσύ. Δε μοιάζεις με κανένα άλλο χαμόγελο ή έστω δε με μαγνητίζει όπως το δικό σου. Κανείς άλλος, ποτέ και πουθενά, δεν έχει τη δική σου μυρωδιά σου.

Αγαπημένε μου, είσαι τόσο ευγενικά όμορφος! Με μαγεύεις, με κάνεις δέσμιά σου και εγώ οικειοθελώς αφήνω τη ψυχή μου ελεύθερη που άλλοτε εκφράζεται μέσα από χαμόγελα κι άλλοτε μέσα από δάκρυα. Η τρυφερή σου αγκαλιά μου δίνει οξυγόνο, μια ανάσα ελπίδας πως τα όσα έπονται, δε θα ‘ναι ούτε στο ελάχιστο υποδεέστερα των όσων προϋπήρξαν. Άφησέ με να μείνω για πάντα κλεισμένη στην απαλή, ζεστή αγκαλιά σου και να έχω μια θέση μόνιμη, στο συρτάρι της μνήμης σου!

Μ’ αυτό το γράμμα θέλω να σου εκφράσω τα αισθήματα μου για ‘σένα, αυτά τα λόγια αγάπης που ανήκουν στα φύλλα της καρδιάς μου. Καθώς όμως σε κοίταξα στα μάτια η φλόγα της καρδιάς μου ξεχώρισε την τελειότητα… Εσένα! Εσύ ήσουν ο άγγελος που κατέβηκε από τους ουρανούς για να πραγματοποιήσει το πιο γλυκό όνειρο της ζωής μου… Αυτό που πιστεύω πως θέλω κρατήσω μέχρι τα γηρατειά μου και θα το πάρω μαζί μου και στο θάνατο, γιατί ποτέ δεν θα το αποχωριστώ.

Είσαι το πρόσωπο που μόλις το κοιτώ μου δίνει νόημα στη ζωή μου και την ελπίδα ότι κάποτε θα σε κρατήσω σφιχτά στην αγκαλιά μου και δεν θα σ’ αφήσω ποτέ. Ποτέ δεν θα ανοίξω την αγκαλιά μου για να σε πάρει κάποιος άλλος που σίγουρα δεν θα σε αγαπήσει όσο εγώ… Σ’ αγαπώ γιατί είσαι η δύναμη και η αδυναμία μου… Γιατί κοντά σου γίνομαι ένα παιδί… Γιατί τα μάτια σου είναι καθαρά και γεμάτα αγάπη.  Σ’ αγαπώ κι ας με πονάς. Σ αγαπάω απ’ την στιγμή που ξυπνάω, μέχρι το τελευταίο λεπτό της ημέρας μου… Σε κάθε μου λέξη, σε κάθε μου σκέψη, σε κάθε μου αναπνοή, σε κάθε στιγμή που θα αναπολήσω… Σε όλα αυτά που έχω ονειρευτεί για μας!

Αν θες να με νιώσεις αγάπη μου, ακούμπα το χέρι σου στο στήθος σου και θα νιώσεις την καρδιά μου να χτυπάει… Για σένα χτυπάει… Είσαι το φως μέσα στο σκοτάδι της ζωής μου. Με κάνεις να θέλω συνέχεια να σε αγαπάω ακόμα πιο πολύ. Με κάνεις να μουδιάζω σε κάθε σου άγγιγμα, σε κάθε σου φιλί. Μπήκες στην ζωή μου με απίστευτο τρόπο και είμαι περήφανη για σένα. Στα μάτια σου βλέπω αυτό που χρειάζομαι… Για πρώτη φορά νιώθω ότι μπορώ να στηριχτώ κάπου. Και ας με παιδεύεις και με βγάζεις εκτός εαυτού, όταν με κοιτάς με εκείνα τα όμορφα ματάκια σου και μου χαμογελάς δεν μπορώ να αντισταθώ σε τίποτα, λιώνω μπροστά σου και σε λατρεύω ακόμα πιο πολύ.

Έχεις κλέψει την καρδιά μου….

Σχολίασε και εσύ..!

Σχόλια

Xristina Palakidou

Γεννήθηκα στις 23 Μαϊου 1983 στη Θεσσαλονίκη όπου και ζω. Είμαι φιλόλογος. Αν και ασχολούμαι με τη λογοτεχνία δεν θεωρώ τον εαυτό μου λογοτέχνη. Αγαπώ την επιστήμη μου και αν ξαναγεννιόμουν πάλι φιλόλογος θα ήμουν. Είμαι γεννημένη γραφιάς γιατί μπορώ να γράψω τα πάντα αρκεί να πηγάζουν από μέσα μου εκφράζοντας τα γνήσια συναισθήματά μου. Είμαι πάντα πολύ εντάξει με τους γύρω μου και γι’ αυτό πληρώνω ακριβά την ευαισθησία και την καλοσύνη μου. Δεν πειράζει όμως. Μ’ αρέσει ν’ αγαπώ έντονα και να μ’ αγαπούν έντονα γιατί είμαι η ψυχή της παρέας, όπως λένε.