Όντας μοναχοπαίδι, αυτό που μου έλειπε από πολύ μικρή ήταν η παρέα, όχι μόνο στα παιχνίδια αλλά και αργότερα στους πρώτους έρωτες. Επίσης, διάβαζα πάρα πολύ στο σχολείο, επομένως οι παρέες μου περιορίζονταν στα δύο με τρία άτομα το πολύ. Όλα αυτά μέχρι το Λύκειο. Στο φροντιστήριο γνώρισα άτομα με κοινούς στόχους και ίσως περισσότερα κοινά ενδιαφέροντα από αυτά που είχαν οι περισσότεροι συμμαθητές μου. Και αυτούς τους ανθρώπους τους αγάπησα και δέθηκα μαζί τους.

Πέρασε το Λύκειο, περάσαμε και εμείς στις σχολές μας. Σίγουρα ένας από τους βασικότερους παράγοντες που μείναμε ως παρέα όλα αυτά τα χρόνια του πανεπιστημίου, είναι πως είμασταν όλοι στην Αθήνα ή σχεδόν όλοι. Αλλά όσοι έλλειπαν, γύρισαν μετά από λίγο καιρό. Έτσι, η παρέα μας μετράει οχτώ χρόνια περίπου.

Πολλοί είναι εκείνοι που αναρωτιούνται πως μπορούμε και είμαστε οχτώ άτομα που καταφέρνουν με έναν τρόπο να συνεννοηθούν και να “συνδεθούν” μεταξύ τους. Πίστεψε με, το πιο δύσκολο πράγμα είναι η συνεννόηση. Δεν είναι λίγες οι φορές που δεν θα είμαστε και οι οχτώ, διότι ο κάθε ένας έχει την ζωή του, τους στόχους του και σίγουρα και άλλους φίλους και ανθρώπους πέρα από εμάς. Αυτή είναι η πιο λεπτή και η πιο σημαντική λεπτομέρεια.

Στις μεγάλες παρέες ξέρεις ότι δεν θα είσαι σιαμαίος με τους άλλους, όπως τυχαίνει στις δυάδες ή και τριάδες. Ξέρεις ότι σε έναν καφέ μπορεί να είστε οι πέντε, ή οι τρείς ή ακόμη και οι δύο. Αυτό δεν σημαίνει, ότι η παρέα δεν υφίσταται. Ταυτόχρονα, ξέρεις πως όταν γίνει κάτι σημαντικό καλό ή κακό, οι φίλοι σου, ΟΛΟΙ θα είναι εκεί. Από την ορκωμοσία μέχρι και το πιο απλό γεγονός θα χαρούν όλοι με την χαρά σου. Όταν όμως στείλεις ένα μήνυμα ότι δεν είσαι καλά, θα κανονιστεί «έκτακτη συνάντηση» και οι περισσότεροι θα είναι εκεί με ένα πακέτο χαρτομάντηλα και μια σοκολάτα.

 

 

Λόγω του ότι ανήκω σε μία παρέα που είναι μικτή, με αγόρια και κορίτσια, η πιο συχνή ερώτηση που δέχομαι είναι, πως αυτό δεν μπορεί να συμβεί, καθώς κάποια στιγμή θα υπάρξει και ερωτική σχέση. Κι όμως δεν υπάρχει, και είναι και πολύ δύσκολο να υπάρξει. Μετά από οχτώ χρόνια θεωρείς τους φίλους σου οικογένεια σου και όχι απλούς φίλους και είναι οι μόνοι που θυμάσαι σε κάθε σημαντικό γεγονός της ζωής σου. Από την αποφοίτηση στο σχολείο, το πέρασμα από την εφηβεία στην ενηλικίωση και πλέον μέχρι τις ορκωμοσίες. Όταν θα φτάσουμε στους γάμους θα γράψω ένα νέο άρθρο να σου πω τι συμβαίνει, αλλά προς το παρών μπορώ να σου πω μόνο για αυτά.

Οι μεγάλες παρέες διακατέχονται από μια μαγεία, που αυτή την στιγμή, δεν μπορώ να προσδιορίσω ακριβώς. Σίγουρα οι φίλοι μου είναι τα αδέλφια, που δεν είχα ποτέ και είναι εκείνα που είχα δίπλα μου τις πιο σημαντικές και δύσκολες στιγμές τους ζωής μου. Αν είστε ή αν κάποια στιγμή μπείτε σε μια μεγάλη παρέα, θα καταλάβετε για αυτή την μαγεία που σαν μιλάω.

 

 

ΥΓ: Αν είστε σε παρέα με περισσότερα από τρία άτομα, ένα καλοκαίρι πηγαίντε βράδυ στην παραλία με ψάθες και κρέπες (προαιρετικές) και μιλήστε για όλα όσα σας προβληματίζουν, από την σχολή, την δουλειά, την σχέση μέχρι και την οικογένεια. Είναι η καλύτερη ψυχοθεραπεία που μπορείτε να κάνετε και θα μάθετε πράγματα για τους άλλους, που δεν θα περιμένατε ποτέ πως θα μανθαίνατε.

Σχολίασε και εσύ..!

Σχόλια

ΕΛΕΝΗ ΝΤΟΥΝΗ

Είμαι η Ελένη και ποτέ δεν είχα φανταστεί τον εαυτό μου να γράφει. Μικρή που με ρωτούσαν τι ήθελες να γίνεις όταν μεγαλώσεις, έλεγα «Λουλουδού», αργότερα «Περιπτερού» και μετά είπα να γίνω μαθηματικός. Αμ δε… Ξεκίνησα να παίζω SIMSκαι ο έρωτας μου για την Αρχιτεκτονική δεν άργησε να έρθει. Με αίμα (τα κοπίδια κόβουν πολύ), δάκρυα και ιδρώτα κατάφερα να περάσω στην Σχολή Αρχιτεκτόνων Μηχανικών του ΕΜΠ και πλέον να κάνω την διπλωματική μου πάνω στην Formula 1. Είμαι βέρα Αθηναία και μπορώ να δηλώσω με περηφάνια πως την Αθήνα την αγαπώ αθεράπευτα. Λέω το σουβλάκι καλαμάκι και την μπουγάτσα με τυρί, τυρόπιτα. Λατρεύω τα ταξίδια, το θέατρο, τον κινηματογράφο , τον Γιάννη Στάνκογλου και τον Σάκη Ρουβά. Δύσκολα θα με βρεις σπίτι μου να κάθομαι χωρίς να κάνω κάτι. Γενικά δύσκολα θα με βρεις σπίτι μου. Οι φίλοι μου εκνευρίζονται με την αισιοδοξία μου και την δυσκολία μου να γίνω ρομαντική. Εκνευρίζομαι δύσκολα και το πιο συνηθισμένο μέρος που μπορεί να με βρει κάποιος είναι στα Εξάρχεια να κόβω χαρτόνια και να συναρμολογώ μακέτες.