Και έτσι βρεθήκαμε να κάνουμε την πρώτη μας βόλτα μαζί! Έχει περάσει αρκετός καιρός από τότε, αλλά όποτε θυμάμαι εκείνη τη νύχτα χαμογελώ! Είχε και πανσέληνο…

Ήταν μετά τις 23.00 όταν ήρθες και με πήρες με το αυτοκίνητο, Θέλαμε πολύ να δούμε ο ένας τον άλλον, χωρίς να έχουμε πει από πριν τι θα κάνουμε. Είχα πάρει στην τσάντα μου ένα μπουκάλι κόκκινο κρασί που ήξερα ότι θα σου αρέσει και δυο ποτήρια, έτσι ώστε να μπορούμε να πιούμε οπου και να βρισκόμασταν.

Μετά από μια μικρή διαδρομή μέσα στο σκοτάδι, βρεθήκαμε στο πιο μαγικό μέρος του πλανήτη! Η ησυχία εκείνης της νύχτας έκρυβε μια απερίγραπτη μαγεία… Το μόνο που ακούγαμε ήταν τα βήματά μας να χορεύουν στη σιωπή. Όταν μου κράτησες το χέρι και περπατούσαμε χαμογελαστοί, κύματα απέραντης ευτυχίας διαπερνούσαν καρδιά και μυαλό. Οι δείκτες του ρολογιού είχανε σταματήσει. Δεν σκεφτόμουν τίποτα άλλο, παρά μόνο εσένα κι εμένα.

Κι όταν φτάσαμε σε εκείνο το απίστευτο σημείο που έβλεπες θάλασσα, ουρανό και πανσέληνο ήταν η στιγμή που με φίλησες και με αγκάλιασες. Σταματήσαμε μια στιγμή για να συναντήσουμε ο ένας τον άλλον, να γνωριστούμε, να αγαπηθούμε, να μοιραστούμε. Ήταν σαν μια παρένθεση μέσα στην αιωνιότητα. Έβλεπα την αλήθεια σου, εκείνη που ήξερα να διαβάσω πίσω από τις λέξεις σου. Είχε λίγο κρύο κι ευχόμασταν να μη φορούσαμε τα μπουφάν μας για να αισθανόμαστε ο ένας το κορμί του άλλου.

Πρωτόγνωρα συναισθήματα και μια τόσο έντονη έλξη που δε μπορείς να περιγράψεις με λόγια. Τόσο αξέχαστες ήταν οι στιγμές αυτές, που θα μείνουν ανεξίτηλες στο χρόνο.  Λίγα λεπτά κράτησε αυτή η ένωση, ώσπου έφτασε η ώρα να γυρίσουμε πίσω.

Μου άρεσε που με ρώτησες ποιο δρόμο να διαλέξουμε. Με άφησες να έχω εγώ την επιλογή κι ας νόμιζα ότι θα λαχανιάζαμε από το περπάτημα. Ξαφνικά εκεί όπου δεν υπήρχε πουθενά ούτε ένας άνθρωπος, εμφανίστηκε ένα πανέμορφο σκυλάκι με λουράκι. Το χρώμα του ήτανε άσπρο με καφέ και ήταν αρσενικό. Δεν φαινόταν όμως να έχει χαθεί, πήγαινε μπροστά μας σα να μας έδειχνε το δρόμο και ταυτόχρονα χωνότανε ανάμεσα στα πόδια μας.

Και κάπου εκεί σου λέω είναι σαν ένα σημάδι… Να τα κοιτάζεις τα σημάδια! Κι εσύ μου χαμογέλασες. Τίποτα δε γίνεται τυχαία… Αυτός ο γλυκύτατος σκυλάκος λοιπόν, ήταν σα να μας προστάτευε, σαν ένας φύλακας άγγελος. Ήταν σα να μας λέει εσείς οι δυο συνεχίστε να υπάρχετε μαζί, γιατί είναι υπέροχο αυτό που αισθάνεστε ο ένας για τον άλλον.

Και κοντεύοντας σχεδόν στο αμάξι, αποφασίζουμε να ξαποστάσουμε κάπως και καθίσαμε να κάνουμε ένα τσιγάρο. Εκείνη ακριβώς τη στιγμή ήταν που έβγαλα το κρασί από τη τσάντα μου και χρησίμευσε κάπως, έστω κι αυτές τις λίγες γουλιές που ήπιαμε. Ανταλλάξαμε κάποιες κουβέντες, ο σκυλάκος ήταν μαζί μας και τριγυρνούσε εκεί που είμασταν κι εμείς. Γυρνούσε και μας κοιτούσε για επιβεβαίωση ότι δεν είχαμε φύγει, ότι είμαστε μαζί ακόμα. Και το πιο απίστευτο σε αυτή την ιστορία είναι ότι δεν τον χαϊδέψαμε καθόλου, μας ένιωθε, δεν ξεχώρισε κανέναν από εμάς, αλλά μας έβλεπε και τους δύο σαν έναν!

Από το βράδυ εκείνο, έχω να σου πω ότι θυμάμαι τα μάτια σου, τα φιλιά σου, την αγκαλιά σου και ότι μου κρατούσες σφιχτά το χέρι!

Σου υπόσχομαι ότι αυτή τη νύχτα θα την έχω μέσα στη καρδιά μου σαν φυλαχτό…

Σχολίασε και εσύ..!

Σχόλια

ΣΟΦΙΑ ΧΡΙΣΤΙΑΝΙΔΟΥ

Είμαι η Σοφία Χριστιανίδου, μια ρομαντική ψυχή που αγαπάει τον άνθρωπο και την ψυχή του...Γράφω, γιατί έτσι μου αρέσει να εκφράζομαι! Λατρεύω την ποίηση, τη φιλοσοφία και ψάχνω την αρμονία και την ''ομορφιά'' στα πράγματα! Όσο για τη μόδα και το styling...μεγάλες μου αδυναμίες! Εμπνέομαι από τον κόσμο γύρω μου, αγαπώ τους φίλους μου και δεν μπορώ να ζήσω χωρίς καφέ!