Η επίσημη εγχώρια συνάντηση μουσικής και μόδας πραγματοποιήθηκε, 1η Απριλίου και μεταδόθηκε τηλεοπτικά την Κυριακή 14 Απριλίου από την συχνότητα του Alpha. Για την ιστορία τα MadWalk πραγματοποιούνται από το 2011, αποτελώντας τόσο τρόπο προβολής τμήματος της ελληνικής μόδας, δεν έχουμε μόνο αυτή ευτυχώς, και αντικείμενο για σχολιασμό και ανακύκλωση προσώπων, καλλιτεχνών, κουτσομπολιών κοκ.

Είτε σου αρέσουν είτε όχι, είτε τα θεωρείς κιτς ή in, είτε τα θεωρείς πολύ λαϊκά ή πολύ pop τα Madwalk είναι μία ευκαιρία να γίνουν γνωστοί σε ένα ευρύτερο κοινό νέοι καλλιτέχνες από τον χώρο της μόδας και του τραγουδιού.

Στο παρών άρθρο θα αναφερθούμε μόνο σε επίπεδο εικόνων και μόδας (και μάλιστα ο συντάκτης αποφάσισε να ανεφερθεί) μόνο στα θετικά ή σε αυτά, που με μικρές παρεμβάσεις θα ήταν ταυτόσημα της αισθητικής του. Δεν θα ανεφερθούμε λοιπόν στα κακώς κείμενα του «θεσμού», γιατί στην εποχή μας το ευκολότερο είναι να βρούμε μια έξυπνη, καυστική ατάκα για όσα δεν μας αρέσουν. Tο δύσκολο είναι να αναγνωρίζουμε το θετικό και να κάνουμε προτάσεις βελτίωσης,  και γιατί δεν είμαστε κακοί. Όπως λένε και οι φίλοι αμερικανοί, “Οι αποτυχημένοι κρίνουν και οι ατάλαντοι διδάσκουν, ή ανάποδα”. Πάμε λοιπόν να δούμε και να ανφερθούμε στις εικόνες που θεωρώ ότι πρέπει να «μείνουν» από τα φετινά Madwalk.

Η ομορφότερη και σωτήρια εικόνα της βραδιάς ανήκει στο οργασμικό τιρκουάζ, αν ήταν πετρόλ (όπως νόμιζα αρχικά) θα το λάτρευα ακόμα περίσσοτερο, του Στέλιου Κουδουνάρη φορεμένο από την Ελένη Φουρέιρα. Το κουστούμι σε άνετη loose εφαρμογή με όγκους, το μπούστο, οι δερμάτινες λεπτομέρειες, τα ψηλοτάκουνα μποτάκια που θύμιζαν τις κούκλες monster high και τα μαλλιά, όλα αρμονικά αποδίδουν πλήρως την τάση του επερχόμενου χειμώνα. Ο κύριος Κουδουνάρης σε μία forward καλλιτεχνική στιγμή, αδιαφόρισε για τις ανοιξιάτικες τάσεις και μας έδειξε τον πρόδρομο του χειμώνα 2019-2020 σε μία τέλεια απόδοση του «τώρα» όπως οι μεγάλοι διεθνής οίκοι. Το κουστούμι θα στεκόταν ακόμα και μόνο του άρτια, αλλά για να μην είμαι άδικος, το ρυθμικό περπάτημα γαζέλας της τραγουδίστριας το ανέδειξε ως έπρεπε. Μελανό σημείο, ότι όλο αυτό συνέβει ενώ η τραγουδίστρια έκανε charity act για ρούχο άλλης εταιρίας, αν ήμουν ο καλλιτεχνικός διευθυντής της Bsb θα δήλωνα παραίτηση και θα μετακόμιζα στην Παραγουάι να αρμέγω κόκορες. Στα μακρινά πλάνα της τραγουδίστριας νόμιζα ότι βλέπω την παίκτρια του My style rocks, Χριστίνα Παπαδέλη, η οποία άνετα θα μπορούσε να ντουμπλάρει την Φουρέιρα (αν δεν το έλεγα θα έσκαγα). Τέλος ο σχεδιστής έλαμψε δια της απουσίας του και μας απέδειξε περίτρανα ότι δεν χρειάζεσαι ούτε παγιέτες, ούτε στρας, ούτε καν την παρουσία σου για να μείνεις αξέχαστος, ένα ρούχο, μία εικόνα αρκεί. Υποκλίνομαι!

 

Πάμε σε μία εμφάνιση που θεωρώ ότι είναι άξια αναφοράς λόγο ρούχου. Το υπέροχο πορτοκαλί λαμπερό σακάκι-φόρεμα των Natargeorgiou που φόρεσε η όμορφη κατα τ’άλλα  Έβελυν Καζατζόγλου. Το κυπριακό δίδυμο Δήμος Νατάρ και Ανδρέας Γεωργίου δεν έδειξε συλλογή στην βραδιά, αλλά το γεωμετρικό σακάκι με έναν ώμο στο hot χρώμα της σεζόν, το πορτοκαλί με πολύ λάμψη, αποτέλεσε ωραία αφορμή για να τους ψάξουν και όσοι δεν τους ήξεραν και αποτελεί μία σύγχρονη εκδοχή της αρχιτεκτονικής σχεδίασης που τους διακρίνει. Στο styling βέβαια θα ήθελα πολύ άλλη προσέγγιση. Αρχικά το μαύρο μπουστάκι εσωτερικά «έριξε» την εικόνα του ρούχου, το 2019 όλες οι γυναίκες πόσο μάλλον οι γυναίκες της μόδας ξέρουν πως να κάνουν ένα σακάκι να μην αποκαλύψει περισσότερα από αυτά που πρέπει. Στην δική μου αισθητική, για να ολοκληρωθεί η είκονα ήθελα μία μωβ μεταλική μπότα με χοντρό τακούνι και 60s διάθεση και μία ζώνη σε πράσινο μεταλικό, που με το πορτοκαλί του φορέματος και το πορτοκαλί των μαλλιών της θα απογείωναν την εικόνα. Better luck next time.

Φωτεινή στιγμή της βραδιάς, η παρουσίαση της συλλογής του ανερχόμενου Σωτήρη Γεωργίου. Άνετες εφαρμογές, συνδιασμός ετερόκλυτων υλικών (από τα σέξυ βινύλ μέχρι τα ρευστά μεταξωτά και αριστοκρατικά brocade) pop διάθεση, σβησμένα χρώματα και ψυχροί τόνοι, κουστούμια σε κλασικές γραμμές που μπορούν να θεωρηθούν ως και γεροντίστικα συνδιασμένα με fluo χρώματα σε λεπτομέρειες και αξεσουάρ, χρώματα από την ψυχρή παλέτα του μπλέ και του γκρι, μωβ και εμπριμέ. Τολμηρά κοψίματα, ασσυμετρίες σε συνδιασμό με κλασικά πατρόν συνθέτουν μία συλλογή που επευθύνεται σε ένα ευρύ κοινό και δεν έχει τίποτα να ζηλέψει από συλλογές μεγάλων οίκων που συγκαταλέγονται στα in brands της εποχής. Το υπέροχο στραφταλιζέ κουστούμι σε γκρι βάση θα πρέπει να αποτελέσει σημείο αναφοράς για τα «μοδάτα» κορίτσια του σήμερα. Ο κύριος Γεωργίου αποδεικνύει ότι η ελληνική μόδα έχει ανθρώπους που ξέρουν την εποχή και είναι σε θέση να κάνουν σημαντικές καλλιτεχνικές αποδόσεις της. Πολλά συγχαρητήρια, αναμένουμε την συνέχεια.

Μία συλλογή που δεν πέρασε απαρατήρητη και δεν θα έπρεπε, είναι αυτή των Deux Hommes. Ο Γρηγόρης Τριανταφύλλου και ο Δημήτρης Αλεξάκης το καλλιτεχνικό δίδυμο της εταιρίας παραμένουν πιστοί στην αισθητική τους και ταυτόχρονα σύγχρονοι και επικαίροι. Πολυτελή υφάσματα, περίτεχνες λάμψεις, ωραίες δαντέλες, luxury και ταυτόχρονα σέξυ βραδινά φορέματα παστέλ κοριτσίστικα φορέματα και πανωφόρια συνθέτουν μία πλήρη ενδυματολογική πρόταση. Η συνεργασία επί σκηνής με τους  The Other Side Project προσέφερε ένα οπτικοακουστικό θέαμα που μου ήταν το ίδιο ευχάριστο οπτικά και ακουστικά.

 

 

Μία dark αλλά με έντονη, δυναμική και πολυτελή συλλογή είδαμε από τον  Δημήτρη Πέτρου. Ο σχεδιαστής πιστός στα καλοραμμένα προσεγμένα ενδύματα, παρουσίασε μία συλλογή αποκλειστικά σε μαύρο που κατάφερε να μην είναι αδιάφορη. Λάμψεις, διαφάνειες, τούλι, επιβλητικό σατέν, παγιέτες, καλοραμένες μουσελίνες σε συνδιασμό με διάφανα pvc  αξεσουάρ και παπούτσια ολοκληρώνουν την συλλογή. Υγ. Τα διάφανα μαύρα σκαρπίνια τα θέλω! Οι εικόνες ήταν σίγουρα προσεγμένες και καλόγουστες χωρις να αποτελούν κάτι νέο, ωστόσο κατάφεραν να μας υπενθυμίσουν τι εννοούμε βραδινό ένδυμα στην Ελλάδα. Δεν ξέρω το κοινό το οποίο στο οποίο απευθύνεται, αλλά θεωρώ ότι η γενικότερη τάση στην μόδα είναι η υιοθέτηση ενός πιο street style γενικότερα. Η παρουσίαση των ρούχων συνδιάστηκε πολύ έξυπνα με το τραγούδι “Black velvet” που ερμήνευσε η Ήβη Αδάμου. Τι περίσσευε; Η διαφήμιση. Θα μπορούσε να είναι διακριτηκότερη και με καλύτερη απόδοση.

 

Σίγουρα όταν σκέφτομαι τα Madwalk δεν περιμένω σε καμία περίπτωση να δω δημιουργίες από Ατελιέ Λουκία. Η δημιουργός από την Σάμο έχει ταυτίσει το όνομά της με την τέχνη της ραπτικής και του θεάτρου. Πιστή στις αρχές της κατάφερε να παρουσιάσει την συλλογή της στο φετινό θεσμό και μοιράστηκε την σκηνή με την ισπανίδα Cecilia Krull. Προσεγμένη σύμπραξη και ταιριαστή, όπως φάνηκε τουλάχιστον, αισθητική η παρουσίαση των ρομαντικών φορεμάτων υπό τους ήχους ερμηνείας του «My life is going on» ήταν σίγουρα ένα πολύ καλαίσθητο οπτικοακουστικό ερέθισμα. Αέρινα μακριά φορέματα, λουλούδια, ευγενικά και ουδέτερα χρώματα, κεντητά τοπ από άλλη εποχή πάνω από φθαρμένα τζιν, υφάσματα με κίνηση που αποπνέουν αίγλη και αέρα άλλων χρόνων είναι μόνο μερικά από τα χαρακτηριστικά της συλλογής. Οι λιτές κλασσικές φόρμες και τα κεντητά ρούχα που έχουμε συνηθίσει από άλλες ηλικίες φορεμένα σε φρέσκα νεανικά πρόσωπα με ανάλογα μαλλιά που αποπνέουν αθωότητα και ρομαντισμό κάνουν την δημιουργό να απευθύνεται πια σε όλη την ηλικιακή γκάμα των γυναικών που αποζητούν ρομαντισμό και κομψότητα στις εμφανίσεις τους. Κυρία Λουκία, τα σέβη μου.

 

Για το τέλος αν και είπαμε ότι δεν θα πούμε για τα «κακά» της βραδιάς, δεν μπορώ να κρύψω την απογοήτευσή μου για τον Οίκο Παρθένης. Απογοήτευση που δεν πηγάζει τόσο από την συλλογή, όσο από την επιλογή του τρόπου παρουσίασης και των καλλιτεχνών. Θεωρώ ότι σε μία τέτοια σύμπραξη θα πρέπει ο δημιουργός ή η εταιρία να μοιράζονται τουλάχιστον μία κοινή αισθητική με τον καλλιτέχνη που θα τραγουδίσει. Δεν το είδα αυτό στην συγκεκριμένη συνεργασία και απογοητεύτηκα γιατί είναι αγαπημένο ελληνικό brand και ελπίζω να δούμε όμορφα πράγματα από την Ορσαλία Παρθένης.


Αυτά τα λίγα από εμένα!

Και του χρόνου…

Σχολίασε και εσύ..!

Σχόλια

Stavros Kalaitzidis Ioannou

Σταύρος Ιωάννου Καλαϊτζίδης. Γεννημένος στα 90s, στη Θεσσαλονίκη και μεγαλωμένος σε όλη την Ελλάδα. Φιλόδοξος λογοθεραπευτής, αποτυχημένος καλλιτέχνης, μοντέλο για την μάνα μου, ανορθόγραφος αρθρογράφος, επίδοξος λογοτέχνης, ψυχωτικός ψυχολόγος, σοβαρό τρολ, αλλά κυρίως ΖΩΝΤΑΝΟΣ. Αγαπώ, τα ταξίδια, την σοκολάτα, τις τηγανιτές πατάτες, την ζέστη, την θάλασσα, τις τέχνες, τα παραμύθια, τις αλήθειες, τις ιδιαιτερότητες, τα παπούτσια, την μόδα,τις κούκλες, τα σύμβολα, τις σιώπες, τους εθισμούς, τον έρωτα, το σεξ και τους ανθρώπους. Μ’αρέσει να βρίσκω συνέχεια καινούριους τρόπους να εκφράζω τα «μέσα» μου. Πιστεύω ότι σίγουρα έχω ζήσει και θα ζήσω και άλλες ζωές, γιατί μία μόνο δεν φτάνει να κάνω όσα θέλω. Στην επόμενή μου ζωή θα είμαι ή η Barbie, (για να δοκιμάσω όλες τις πιθανές καριέρες) ή πίτα γύρο, για να είμαι απ’όλα… BeLoveD..!