Έρημος. Μόνο έρημος. Μέχρι εκεί που φτάνει το μάτι σου βλέπεις μόνο μια πελώρια έκταση. Άμμος παντού. Καμία όαση. Μόνο κάποιοι κάκτοι. Ο ήλιος είναι αδίστακτος. Μα χθες είσαι σίγουρος, ξάπλωσες στο κρεβάτι σου. Ήταν νύχτα. Το πρωί θα ξυπνούσες για να πας στην δουλειά σου. Θα ήταν μια ακόμα συνηθισμένη μέρα. Μα τι συμβαίνει;

Προφανώς είναι κάποιο όνειρο. Τσιμπιέσαι να ξυπνήσεις. Όμως όχι, δεν κοιμάσαι. Η εικόνα μοιάζει αστεία, αλλά δεν είναι. Εσύ με το κρεβάτι σου μέσα στην απέραντη έρημο. Αναγκάζεσαι να γδυθείς. Να μείνεις μόνο με τα απαραίτητα. Πώς αλλιώς θα αντέξεις κάτω από αυτές τις συνθήκες θερμοκρασίας;

Ειλικρινά τα έχεις χαμένα. Αποφασίζεις να περπατήσεις προς μία κατεύθυνση. Άλλωστε τι επιλογές έχεις; Στον ορίζοντα δεν φαίνεται απολύτως τίποτα. Περπατάς μία ολόκληρη μέρα. Νύχτωσε. Είναι απίστευτο αυτό που συμβαίνει. Δεν έχεις βρει ούτε έναν άνθρωπο. Πώς βρέθηκες εδώ; Πώς είναι δυνατόν; Αυτά συμβαίνουν μόνο στα παραμύθια.

Νερό δεν υπάρχει. Πλέον έχεις και άλλα προβλήματα εκτός από την ζέστη. Η δίψα θα σε γονατίσει. Θα πέσεις κάτω κοιτώντας τον ουρανό. Η ζεστή άμμος καίει την πλάτη σου. Το μόνο που έχει απομείνει είναι να ξημερώσει. Τα γεράκια και τα τσακάλια τότε θα κάνουν την εμφάνισή τους και όλα θα τελειώσουν. Το μόνο που σου έχει απομείνει είναι να κοιτάς τα αστέρια. Οι δυνάμεις σου ανύπαρκτες.

Μία ώρα πριν ξημερώσει σχεδόν ετοιμοθάνατος. Μία γυναίκα είναι ακριβώς από πάνω σου. Τα μάτια σου ανοιχτά. Δεν μπορείς να σηκωθείς. Σε παρατηρεί.  Ακουμπάει το χέρι της στο στήθος σου. Κάτι ψιθυρίζει. Με το ζόρι μπορείς να καταλάβεις. Το μόνο που θυμάσαι πριν χάσεις τις αισθήσεις σου είναι τη φράση:

«Αυτή η φλόγα δεν γίνεται να σβήσει, μπορεί να κάψει βουνά, να αλλάξει κάθε δεδομένο στην μάχη, όμως μονάχα με την σωστή καθοδήγηση θα συνεχίσει να καίει… Αλλιώς θα σβήσει για πάντα».

Όταν ξαναβρήκες τις αισθήσεις σου και άνοιξες τα μάτια σου βρισκόσουν σε ένα παλάτι. Ήσουν μέσα σε μια καλά κρυμμένη όαση που βρισκόταν στην έρημο. Υπήρχε νερό και η ζέστη δεν ήταν σε καμία περίπτωση αφόρητη. Σε είχαν καθισμένο σε μία αναπαυτική ξύλινη καρέκλα. Γύρω σου υπήρχαν αρκετά άτομα, γυναίκες και άνδρες.

Σε πλησίασε ένας απ’ αυτούς και σου είπε: «Είσαι προορισμένος γι’ αυτό δράκε». Και συνέχισε: «Μέσα σου καίει μια απίστευτη δυνατή φλόγα. Μία φλόγα που μπορεί κάθε εχθρό να τον διαλύσει. Στην πλάτη σου υπάρχουν φτερά. Μπορείς να πετάξεις. Με αυτά μπορείς να σηκώσεις τόσο αέρα, που το δάσος μπορείς να ξεριζώσεις αν θελήσεις».

«Μα είμαι τόσο δυνατός; Και αν είμαι, γιατί δεν το γνώριζα μέχρι σήμερα;»

Και τότε πήρες την απάντησή σου :

«Η γυναίκα που σε έσωσε είναι η δύναμη σου. Δεν είναι όμως ούτε μάνα σου, ούτε έχει κάποια συγγένεια μαζί σου. Έχεις τόσο μεγάλη δύναμη μέσα σου, που σύνορα δεν γνωρίζει. Οι εχθροί σου σε πέταξαν σε αυτήν την έρημο. Γνωρίζοντας  τι είσαι ικανός να κάνεις, ακόμα και αν εσύ ακόμα όχι. Ήσουν απόλυτα καταδικασμένος. Η φλόγα σου έσβηνε. Και τότε εμφανίστηκε ΑΥΤΗ. Και μόνο στο άγγιγμά της, η φλόγα σου είναι αδύνατο να σβηστεί. Κανείς δεν έχει τέτοια δύναμη. Όπως και κανείς δεν ξέρει για ποιο λόγο σου έχει δοθεί τέτοια δύναμη. Όμως όλοι σου οι φίλοι την σέβονται και όλοι οι εχθροί σου την φοβούνται».

«Μα αυτή η γυναίκα που είναι; Γιατί δεν την βλέπω εδώ γύρω; Και αν είναι τόσο σημαντική, αυτό δεν σημαίνει ότι είναι πιο δυνατή από μένα;»

«Σε καμία περίπτωση δεν είναι πιο δυνατή από σένα, δράκε. Όπως κανείς μας, έτσι και εκείνη, δεν έχει ούτε το ένα χιλιοστό της δύναμής σου. Είναι όμως η πηγή της. Το άγγιγμά της έχει τεράστια επίδραση πάνω σου. Το βλέμμα της και μόνο μπορεί να σε καθηλώσει. Να σε ηρεμήσει. Να σε κάνει να δεις καθαρά τον στόχο. Να γιγαντώσει την ενέργειά σου».

«Αν αυτή η γυναίκα με έσωσε, γιατί δεν είναι τώρα εδώ μπροστά μου; Πώς θα την αναγνωρίσω;»

«Γι’ αυτόν ακριβώς το λόγο, δεν είναι εδώ μπροστά σου αυτή τη στιγμή. Τι νόημα θα είχε αν δεν μπορούσες να τη ξεχωρίσεις μέσα απ’ ‘όλες; Τι νόημα θα είχε αν δεν την έκανες να νιώθει μοναδική γι’ αυτό που είναι;»

«Πες μου λοιπόν πώς θα το καταλάβω πως είναι αυτή;»

«Η απάντηση στο ερώτημά σου, δράκε, είναι εύκολη. Εκτός από το χαμόγελό της που θα σε αφοπλίζει, εκτός απ‘ το άγγιγμά της που θα σε συναρπάζει… Θα σου βγάζει τον καλύτερο σου εαυτό! Και η φλόγα σου θα καίει τόσο δυνατά που καμία έρημος δεν θα μπορεί, όχι απλά να την σβήσει, αλλά ούτε να την κάνει να τρεμοπαίξει».

….Και έτσι ένας «δράκος» ξύπνησε.

Σχολίασε και εσύ..!

Σχόλια

ΣΟΦΙΑ ΧΡΙΣΤΙΑΝΙΔΟΥ

Είμαι η Σοφία Χριστιανίδου, μια ρομαντική ψυχή που αγαπάει τον άνθρωπο και την ψυχή του...Γράφω, γιατί έτσι μου αρέσει να εκφράζομαι! Λατρεύω την ποίηση, τη φιλοσοφία και ψάχνω την αρμονία και την ''ομορφιά'' στα πράγματα! Όσο για τη μόδα και το styling...μεγάλες μου αδυναμίες! Εμπνέομαι από τον κόσμο γύρω μου, αγαπώ τους φίλους μου και δεν μπορώ να ζήσω χωρίς καφέ!