Είναι κατά πάσα πιθανότητα η ερώτηση που έχω ακούσει τις περισσότερες φορές στη ζωή μου. Και όταν με βλέπουν να τρώω γίνεται: “Μα καλά, που τα βάζεις;

Ανήκω -μάλλον υπερήφανα- στην κατηγορία ανθρώπων που ενώ έχω ιδιαίτερη αδυναμία στο φαγητό, μένω σταθερή στα κιλά μου. Σε μια εποχή που γίνονται υπεράνθρωπες προσπάθειες να καταρριφθούν τα ταμπού για το βάρος και γενικά την εξωτερική εμφάνιση, που η κοινωνία αγκαλιάζει και ενθαρρύνει (ή έστω αποδέχεται) τη διαφορετικότητα του καθενός, εξακολουθεί να υπάρχει η πεποίθηση ότι το να είσαι αδύνατος ισοδυναμεί με το να έχεις προβλήματα υγείας.

Κάπου εδώ οφείλει να γίνει ένας διαχωρισμός: το μέτρο είναι το άριστο. Δε μιλάω φυσικά για καταστάσεις που άνθρωποι – και κυρίως κοπέλες- σκόπιμα αποφεύγουν το φαγητό για να είναι skinny, ακολουθώντας πιστά κάποια εσφαλμένα πρότυπα και καταλήγουν να κάνουν κακό στον εαυτό τους. Αναφέρομαι στη μερίδα του πληθυσμού, που ας το πούμε μεταβολισμό, ας το πούμε σκαρί, απλά δεν παχαίνουν, χωρίς να σημαίνει οτι στερούνται το φαγητό.

Τα σχόλια που δέχονται αυτά τα άτομα, χωρίς πάντα να γίνονται κακοπροαίρετα αλλά μάλλον χιουμοριστικά, δεν παύουν να είναι bullying. Το “Φάε κανένα σουβλάκι“, το “Εσύ θα το φας όλο αυτό;“, το “Μήπως να έκανες εξετάσεις;” το “Δες χεράκια/ποδαράκια/μεσούλα“, το “Θα σου πήγαιναν δύο-τρία κιλάκια“,  καλύτερα κράτησέ τα για τον εαυτό σου. Και τα σουβλάκια μας τρώμε, και το πιάτο μας αδειάζουμε και εξετάσεις κάνουμε συχνά, όπως άλλωστε πρέπει να κάνεις και εσύ, και τι είναι τα κιλά για να μας πάνε, φόρεμα; Δέξου οτι το μην παχαίνει κάποιος είναι απλά φυσιολογικό για το δικό του οργανισμό. Προφανώς, τις περισσότερες φορές τα σχόλια αυτά γίνονται από ανησυχία, αλλά είναι άδικο και εκνευριστικό να αγχώνεται ένας άνθρωπος οτι πιθανόν έχει ένα πρόβλημα, που απλά δεν έχει.

Ακόμα, τα σχόλια για κάποιον αδύνατο γίνονται πιο εύκολα απ’οτι για κάποιον με παραπάνω κιλά, χωρίς αυτός που τα κάνει να σκεφτεί πως έχουν τον ίδιο αντίκτυπο στην ψυχολογία του  άλλου. Σκεφτείτε, πόσο συχνά λέτε κατάμουτρα σε κάποιον αδύνατο οτι πρέπει να βάλει κιλά, και πόσο σπάνια σε κάποιον με παραπανίσια κιλά οτι πρέπει να τα χάσει. Νομίζετε οτι θα πληγώσετε τον δεύτερο, ενώ ο πρώτος θα πετάξει από τη χαρά του; Σας διαβεβαιώ οτι  αυτό το “πρέπει“, ΠΡΕΠΕΙ να σταματήσει.

 

 

Και ΟΧΙ, δε μας παίρνει ο αέρας!


**Ασφαλώς, τονίζω ξανά ότι το κείμενο αφορά αυτούς που είναι απλά αδύνατοι, χωρίς αυτό να δημιουργεί προβλήματα υγείας. Σε κάθε περίπτωση, είτε ζυγίζετε 40, 50, 60, 70 ή οποιονδήποτε άλλο αριθμό κιλών, να μην παραλείπετε τρία πράγματα: γεύματα, check ups και να αγαπάτε το σώμα σας, ανεξαρτήτως σχολίων!

Σχολίασε και εσύ..!

Σχόλια

Kiki Tsani

Είμαι η Κική Τσάνη και σπουδάζω στο Τμήμα Δημοσιογραφίας & ΜΜΕ του Αριστοτελείου Πανεπιστημίου. Ζω στην πανέμορφη Θεσσαλονίκη, την οποία δηλώνω πλέον και ως τόπο καταγωγής(δεν είναι). Λατρεύω το χειμώνα, διαβάζω με μανία ο,τι βρεθεί στα χέρια μου, παρακολουθώ συστηματικά αμέτρητες σειρές, πιστεύω ακράδαντα ότι ο καφές είναι εθισμένος σε μένα και παρατηρώ διεξοδικά τους πάντες και τα πάντα γιατί οι καλύτερες ιστορίες προκύπτουν από εκεί που δεν το περιμένεις. Η δημοσιογραφία για μένα είναι απόλυτη επιλογή και κόντρα ρόλος ταυτόχρονα, διότι το μόνο που με ευχαριστεί είναι να μεταδίδω ιστορίες, εμπειρίες και φυσικά να σχολιάζω αλλά τρομάζω στην ιδέα αλληλεπίδρασης με το ανθρώπινο είδος.