Αόριστος:

  • Ανεπαρκώς καθορισμένος, ασαφής
  • Χρόνος ρήματος, ο οποίος δηλώνει συνοπτικά κάτι που έγινε στο παρελθόν

Αόριστος ίσον παρελθόν και παρελθόν ίσον ασάφεια, λοιπόν. Πάντα έχει ασάφειες, ερωτήματα, ίσως πόνο, ίσως λύπη ή λείπει. Και τις περισσότερες φορές, ήττα.

Ίσως, αν δεν είχε ήττα, να γινόταν Ενεστώτας ή Μέλλοντας, Εξακουληθητικός Μέλλοντας, που είναι ο αγαπημένος μου.

Θα πηγαίνουμε, θα είμαστε, θα αγαπιόμαστε…

Και πώς καθορίζεται; Ποιός ελέγχει, τελικά, αν θα μπει αυτός ο αόριστος; Ο «Έφυγε»; Ο «Δεν προσπάθησε»; Ο «Δεν μπόρεσε;» Ποιός; Για μένα κανείς. Βλέπεις ο αόριστος έχει την μαγική ικανότητα να εμφανίζεται μόνος του. Ίσως για να μας θυμίσει τις ληγμένες υποσχέσεις μας. Ναι!

Έρχεται μόνος του, κάθεται στον θρόνο και αφήνει την στενή φίλη του, «λήθη», να κάνει όλη την δουλειά. Ο Αόριστος δεν τρέχει ποτέ να προλάβει τον χρόνο, έρχεται μετά τον χρόνο. Σαν κακτητής, σαν εκ προοιμίου νικητής και έχει τα πάντα υπό την βασιλεία του.

Έχεις ήδη καταλάβει ότι θα διαβάσεις για «Το τέλος». Όχι όμως με την μιζέρια και τον πόνο που συνήθως ταιριάζουν τέλεια. Με στωικότητα και διάθεση κατανόησης. Κατανόησης του δικού σου εαυτού, της δικής σου ήττας. Και έτσι θα κατονόησεις και τον απέναντι και την δική του ήττα. Γιατί την ήττα την μοιράζει ο αόριστος. Δεν υπάρχουν νικητές. Υπάρχουν μόνο χαμένες ευκαιρίες και ήττες του «μαζί». Και είναι ήττες, όχι αστεία. Από αυτές που σε ρίχνουν, που σε κάνουν να φλερτάρεις με την παράνοια των επαναλαμβανόμενων ερωτηματικών.

Γιατί; Πώς μου το έκανε αυτό; Πώς μας το έκανε αυτό; Γιατί δεν ένοιωσε; Γιατί δεν έκανε το βήμα; Γιατί δεν ξεπέρασε τον εαυτό του; Γιατί δεν με αγάπησε; Γιατί δεν έμεινε; Γιατί δεν με συγχώρεσαι; Γιατί δεν το προσπάθησε; Και αυτά τα ερωτηματικά να ξέρεις – και βάζω τα δυο μου χέρια στην φωτιά – συνήθως γεννιούνται και στων δύο τα μυαλά.

Γιατί, όπως νοιώθεις, έτσι νοιώθει. Δεν έχει σημασία ποιoς το βλέπει πρώτος και ποιος δεύτερος, ούτε ποιος βρίσκει το κουράγιο και το εκφράζει με λέξεις ή πράξεις. Σημασία έχει ότι και οι δύο είδατε τον αόριστο και ξέρατε ότι έρχεται. Ίσως ήταν η ώρα του ρε αδερφέ! Εγώ τουλάχιστον, πίστευα και πιστεύω στο υπέροχο «για όσο» και όχι στο πάντα, οπότε αυτή η συλλογιστική πορεία μου ταιριάζει γάντι.

Τα σχεδόν τριάντα μου χρόνια, δεν με αφήνουν πια να πέφτω σε δράματα. Ναι! Θα τα πιω και δυο φορές με την παρέα, και θα «θάψω», και θα στολίσω με κοσμητικά επίθετα, και ένα ξεφτυλίκι θα το ρίξω έτσι για να το «ζήσω». Αλλά μέχρι εκεί.

Βλέπεις τον αόριστο, πάρε την «τσάντα» σου και ήσυχα-ήσυχα αποχώρησε. Ούτε φωνές, ούτε υστερίες, ούτε κυνηγητά (υπό βροχή γιατί είμαστε και του κλασσικού κινηματογράφου), ούτε αφιερώσεις και τραγούδια. Ό,τι είχατε να πείτε, έχει ήδη ειπωθεί. Το μόνο που ταιριάζει είναι σιωπή. «Στον χωρισμό μήτε αντίο, μήτε φιλί» που έγραψε και η ακριβή μου Κική Δημουλά.

 

Έχω μάθει πια, ότι όταν έρχεται και κατσικώνεται αυτός ο αόριστος δεν έχουν σημασία ούτε τα γιατί, ούτε τα αν. Κάνεις τους απολογισμούς σου, όπως και όποτε μπορείς, βλέπεις τι πήρες και τι έδωσες, συμφιλιώνεσαι με τις ήττες σου και ξανά προς την δόξα τραβάς ως άλλος, ως νέος, ως εξελιγμένος. Γιατί για μένα αυτό έχει νόημα σε κάθε σχέση. Να σε πηγαίνει δύο βήμματα παρακάτω σαν άνθρωπο, να σε εξελίσει, να σου μαθαίνει, να είσαι καλύτερος αυτή την φορά από την προηγούμενη και να σε γεμίσει με την πεποίθηση, ότι την επόμενη θα είσαι ακόμα καλύτερος.

Και αν όλα τα άλλα δεν σε κάλυψαν, κράτα αυτό: Τα ερωτήματα πάντα απαντιούνται, απλά όταν σου δωθούν οι απαντήσεις δεν θα σημαίνουν τίποτα για σένα. Ξέρω εσύ τώρα σκέφτεσαι «Γι’ εμένα ήταν ο ένας», «Ήταν η γυναίκα της ζωής μου», «Ήταν ο άνθρωπός μου, με όλα τα γράματα κεφαλαία», «Ήταν φίλη, ερωμένη, σύντροφος, τα πάντα μου» κλπ κλπ κλπ.

Να σου πω κάτι όμως, αν όντως ίσχυαν δεν θα τα σκεφτόσουν όλα αυτά με το «Ήταν» αλλά με το «Είναι». Οπότε κλείσε το παραμύθι, ντύσου όμορφα και βγες μια βόλτα στον ήλιο, ο οποίος ακόμα και μια κρύα μέρα την κάνει λίγο καλύτερη. Μην αφήνεις τον αόριστο να σου γκριζάρει τον Ενεστώτα ή τον Μέλλοντα.

Συμφωνώ, ωραία ήταν! Αλλά «Ήταν». Μείνε στον Ενεστώτα!

Σχολίασε και εσύ..!

Σχόλια

Stavros Kalaitzidis Ioannou

Σταύρος Ιωάννου Καλαϊτζίδης. Γεννημένος στα 90s, στη Θεσσαλονίκη και μεγαλωμένος σε όλη την Ελλάδα. Φιλόδοξος λογοθεραπευτής, αποτυχημένος καλλιτέχνης, μοντέλο για την μάνα μου, ανορθόγραφος αρθρογράφος, επίδοξος λογοτέχνης, ψυχωτικός ψυχολόγος, σοβαρό τρολ, αλλά κυρίως ΖΩΝΤΑΝΟΣ. Αγαπώ, τα ταξίδια, την σοκολάτα, τις τηγανιτές πατάτες, την ζέστη, την θάλασσα, τις τέχνες, τα παραμύθια, τις αλήθειες, τις ιδιαιτερότητες, τα παπούτσια, την μόδα,τις κούκλες, τα σύμβολα, τις σιώπες, τους εθισμούς, τον έρωτα, το σεξ και τους ανθρώπους. Μ’αρέσει να βρίσκω συνέχεια καινούριους τρόπους να εκφράζω τα «μέσα» μου. Πιστεύω ότι σίγουρα έχω ζήσει και θα ζήσω και άλλες ζωές, γιατί μία μόνο δεν φτάνει να κάνω όσα θέλω. Στην επόμενή μου ζωή θα είμαι ή η Barbie, (για να δοκιμάσω όλες τις πιθανές καριέρες) ή πίτα γύρο, για να είμαι απ’όλα… BeLoveD..!