Η μουσική που όλοι μας αγαπήσαμε, δεν ξεχνιέται. Εν έτη 2018, δεν μπορώ να πω ότι η ελληνική μουσική παράγει τραγουδάρες. Δυστυχώς κύριοι και κυρίες επτωχεύσαμεν. Μια φτώχια που μας χτύπησε και στην Μουσική σκηνή της χώρας μας. Αλλά ας μην μιζεριάζουμε και μην θλιβόμαστε.

Ας θυμηθούμε χρυσές εποχές, αξέχαστης, διαχρονικής Ελληνικής μουσικής. Τι να πρωτοθυμηθώ, πίστες, club που έπαιζαν αυστηρά Ελληνικά! Όλα γεμάτα! Πήγαινες και συναντούσες την ουρά! Θέλω να μοιραστώ μαζί σας μερικά τραγούδια που αγαπήσαμε την χρυσή δεκαετία του 90′, την έκρηξη της Ελλάδος στην βιομηχανία της μουσικής!

 

Καλή ακρόαση σε όλους! Αγαπημένη Δεκαετία του 90′.

Απολαύστε τα!


#Νο1 Νότης Σφακιανάκης – Δίσκος : Πρώτη φορά – 1991

Ας ξεκινήσω από τον “Άρχοντα” της καψούρας, της αγάπης χωρίς γυρισμό, του ανθρώπου που σ’έκανε να ερωτεύεσαι γυναίκα και να νιώθεις τι θα πει καψούρα.

 

#Νο2 Πασχάλης Τερζής  – Δίσκος : Αφησέ με μόνο – 1995

Το τραγουδήσατε; Ερωτευθήκατε με αυτό; Ανοίξατε και ένα μπουκάλι Johnnie Walker;

Με στίχους και μουσική από τον γνωστό σε όλους μας Φοίβο, ο Έλληνας μετά από την πολύ καψούρα, και την προσπάθεια για την κατάκτηση προς το άλλο φύλο, κατέληξε να τραγουδά αυτούς τους υπέροχους στίχους..

 

“Ψέματα ήταν τελικά οι άντρες πως δεν κλαίνε,κατέρριψες σε δυο λεπτά αυτά που χρόνια λένε”.

 

#Νο3 Αντώνης Βαρδής – Δίσκος : Κοινή γνώμη – 1994

Βέβαια πριν κλάψει ο άντρας με την ερμηνεία του Πασχάλη Τερζή στο “Άφησε με μόνο”, είχε προηγηθεί το 1994 ο Αντώνης Βαρδής με τα λόγια να δείχνουν την προδιάθεση που υπήρχε τότε… “Σε αγάπησα στον μέγιστο βαθμό Δε σ’ αγάπησε ποτέ κανένας τόσο”.

 

#Νο4 Αντώνης Ρέμος – Δίσκος : Αντώνης Ρέμος -1996

Η προσπάθεια για την επανένωση της καψούρας, της αγάπης και του έρωτα. Έρχεται το 1996 με τον Αντώνη Ρέμο να μας τραγουδά.. “Για να την κερδίσεις για να την κερδίσεις, πρέπει να την νοιώσεις, να την αγαπήσεις”.

 

 

#Νο5 Νατάσα Θεοδωρίδου – Δίσκος : Νατάσα Θεοδωρίδου – 1997

Στον πρώτο δίσκο της η Νατάσα Θεοδωρίδου αποφάσισε να κόψει την αντρική ελπίδα για επανένωση, για την αντρική καψούρα, για τον έρωτα, την αγάπη που τραγουδούσαν από το 1990 ως το 1997. Ο αγώνας “Καψούρας – Χωρίσμού” έλαβε τέλος με τους στίχους να το αποδεικνύουν… “Μη γυρίσεις ξανά, η πόρτα αυτή θα είναι κλειστή. Μη γυρίσεις ξανά, στο λέω γιατί έχω πια πληγωθεί. Μη γυρίσεις ξανά, καμμένο χαρτί η δική μου καρδιά. Μη γυρίσεις ξανά, στο λέω γιατί είναι πλέον αργά”.

 

Σχολίασε και εσύ..!

Σχόλια

ΜΑΡΙΟΣ ΤΑΒΛΑΡΙΔΗΣ

Κοινωνικός, λίγο εγωιστής, έχω πάρει και από το ζώδιο μου. Αυτό είναι αν γεννιέσαι το καλοκαίρι. Είμαι Λέων λοιπόν. Πιστεύω στην δύναμη της γραφής. Μου αρέσει να γράφω. Πάντα ήθελα να γράψω ένα τεράστιο βιβλίο. Αλλά κάτι με κρατούσε. Λατρεύω τα ταξίδια. Αγαπώ πολύ την Ελλάδα μας και τις ομορφιές της. Αγαπώ την μουσική, ασχολούμαι με αυτήν. Παίζω τρομπέτα. Παίζω και μουσική σε ραδιοφωνικό σταθμό. Πολυάσχολος, τελειομανής, επίμονος. Για μένα έχουν πει πολλά. Έχουν κρίνει το βλέμμα μου, την γοητεία μου, το πάθος μου για ζωή και δημιουργία. Μερικές από τις εκφράσεις που συχνά χρησιμοποιώ και αυτό κάνει τον κόσμο να γελά, είναι : “Ε.. Βέβαια”, “Συνέχισε με αυτό το ρυθμό εσύ”, και όταν κάτι με παραξενεύει τότε ακούγεται ο ήχος, “τιριιιιουμ”.