Όταν σε είδα, φοβήθηκα να σε γνωρίσω. Όταν σε γνώρισα φοβήθηκα να σε φιλήσω. Όταν σε φίλησα, φοβήθηκα να σε αγαπήσω. Τώρα που σε αγαπώ, φοβάμαι να σε χάσω.

 

Δεν είσαι εύκολα κατανοητός και διαχειρίσιμος, αλλά γεμάτος από διακυμάνσεις. Σαν τη θάλασσα που ξεσπά στις πέτρες με τα κύματα της.  Άλλοτε σα γλυκά χάδια, άλλες φορές με τη δύναμη του πάθους. Έχεις το δικό σου κώδικα αξιοπρέπειας, τιμής και δικαιοσύνης, ένας περήφανος «κυνηγός» που δε λυγίζεις σε συναισθηματικούς εκβιασμούς. Σε συγκινεί η αθωότητα γιατί την καρδιά σου τη διαθέτεις σε ελάχιστους που δύσκολα θα καταφέρει κανείς να την καταλάβει. Είσαι άνθρωπος των άκρων και ψυχοφθόρος ενίοτε. Μπορείς με ύφος παγερό να πληγώσεις, στην προσπάθειά σου να κρύψεις τις δικές σου πληγές από τα αδιάκριτα μάτια.  Παρ’ όλα αυτά είσαι η πιο μεγάλη και τρυφερή αγκαλιά.

Η αγάπη σου είναι άλλοτε πάγος, άλλοτε φωτιά. Αναζητάς την αγάπη μέσα από διάφορες εκφράσεις φροντίδας και τρυφερότητας, Μόνο αν κανείς σ’ εξερευνεί και να σε αντέχει, μόνο ένας πραγματικά ερωτευμένος άνθρωπος μαζί σου ή όποιος σ’ αγαπάει πραγματικά μπορεί να το καταφέρει. Για τους υπόλοιπους, επιφανειακά, είσαι ίσως απλά ένα πεισματάρικο παιδί μ’ εγωισμό και κυκλοθυμία. Βασανίζεις όμως περισσότερο όποιον αγαπάς στ’ αλήθεια. Γιατί αυτός ο αλλοπρόσαλλος τρόπος, είναι η δική σου προσπάθεια να βρεις τον άνθρωπο που θα διαχειριστεί τόσο τους αγγέλους, όσο και τους δαίμονες που κατοικούν μέσα σου.

Ξέρεις ποια είναι η μεγαλύτερή μου επιθυμία; Κάθε φορά που νιώθω απέραντη θλίψη, θέλω να κουρνιάσω στην αγκαλιά σου και να κλάψω μέχρι να σβήσουν οι άσχημες σκέψεις στο μυαλό μου. Εκείνες τις στιγμές σε χρειάζομαι, σ’ έχω ανάγκη. Λαχταράω το χάδι και το φιλί σου. Το γελαστό βλέμμα σου. Γιατί είσαι αυτός που είσαι και με κάνεις να αισθάνομαι έτσι.

Σ’ αγαπώ γιατί είσαι ότι πιο αληθινό έχω στη ζωή μου! Νιώθω κάθε μέρα ευλογημένη που αξιώθηκα να σε συναντήσω. Μοναδικέ μου έρωτα, έφτιαξες έναν κήπο, έναν κήπο κοντά στη θάλασσα, εκεί ανθίζουν μουσικές της αγάπης, εκεί το φως χαϊδεύει τα κορμιά και ο έρωτας μας μοσχομυρίζει γιασεμί.

Σ’ ευχαριστώ που υπάρχεις στη ζωή μου!

 

Σχολίασε και εσύ..!

Σχόλια

Xristina Palakidou

Γεννήθηκα στις 23 Μαϊου 1983 στη Θεσσαλονίκη όπου και ζω. Είμαι φιλόλογος. Αν και ασχολούμαι με τη λογοτεχνία δεν θεωρώ τον εαυτό μου λογοτέχνη. Αγαπώ την επιστήμη μου και αν ξαναγεννιόμουν πάλι φιλόλογος θα ήμουν. Είμαι γεννημένη γραφιάς γιατί μπορώ να γράψω τα πάντα αρκεί να πηγάζουν από μέσα μου εκφράζοντας τα γνήσια συναισθήματά μου. Είμαι πάντα πολύ εντάξει με τους γύρω μου και γι’ αυτό πληρώνω ακριβά την ευαισθησία και την καλοσύνη μου. Δεν πειράζει όμως. Μ’ αρέσει ν’ αγαπώ έντονα και να μ’ αγαπούν έντονα γιατί είμαι η ψυχή της παρέας, όπως λένε.