Είσαι πολύ εγωιστής, που δεν ανέχεσαι να σε βγάλω από τον δρόμο της ευτυχίας σου. Δεν θέλεις να σε στεναχωρώ και να σε θυμώνω, να σου μεταδίδω την μιζέρια και τους φόβους μου, να σου μεταφέρω τα προβλήματα και την έντασή μου. Είσαι πολύ εγωιστής και δεν θα μ’ αφήσεις να χαλάσω την ευτυχία σου.

Εσύ όμως δεν θα μ’ αφήσεις ποτέ να νιώσω μόνη και μίζερη, άδεια και παραμελημένη, θυμωμένη και ψυχικά κουρασμένη, δεν θα μ’ αφήσεις ποτέ να νιώσω θλίψη και πόνο. Θα προσπαθείς να λάμπω από ευτυχία και χαρά, θα είμαι η βασίλισσα της ψυχής σου, ο αέρας, το νερό, η γη που περπατώ… Θα κάνεις ότι περνά από το χέρι σου, για να με κάνεις να νιώθω χαρούμενη και ευτυχισμένη.

Έχω σκεφτεί πολλές φορές όσα θέλω να σου πω και τα χείλη μου τρέμουν ότι θα το μετανιώσω…  Σε αντικρίζω όπως πάντα έναν άντρα ξεχωριστό, με ένα βλέμμα διαπεραστικό, εκείνο το λαμπερό χαμόγελο και το σίγουρο βήμα. Καθώς σε χαζεύω, χάνω τα λόγια μου και η νευρικότητα πλημμυρίζει το κορμί μου… Σε φιλάω και με καθηλώνει η σκέψη των κορμιών μας πεταμένα πάνω σε ένα κρεβάτι να κάνουν έρωτα. Διασταυρώνονται τα βλέμματα μας και θέλω να σε νιώσω μέσα στα σπλάχνα μου… Να με τιμωρείς με φιλιά και χάδια που σου θυμώνω τόσο εύκολα και να με αγαπάς για όσα προβλήματα πνίγω μέσα μου.

Ζητάω την ευτυχία κάθε φορά που πνίγομαι κάτω από σκέψεις… Ένα κορμί και μια  ψυχή ανοιχτή σαν παλιό μουσικό κουτί Σε πλησιάζω και ένα χαμόγελο σχηματίζεται στο πρόσωπο μου. Η αναπνοή μου σπάει και τα χείλη σου ρουφάνε από μέσα μου όλα αυτά που ήθελα να σου πω… Τα ανείπωτα είναι εκείνα που πονάνε και σε κάνουν να χάνεις την αίσθηση του χρόνου…

Ατέλειωτες σκέψεις, διαφωνίες και συγκρούσεις πριν τρυπώσω στην αγκαλιά σου με εμένα να κατρακυλώ πάλι στα σοκάκια του κορμιού σου. Τυλίγομαι σφιχτά στα στιβαρά σου μπράτσα θέλοντας να νιώσω τον παλμό της γλυκύτητάς σου.  Θέλω να ξεφύγω τρέχοντας, μα το μυαλό είναι έτοιμο να παραδοθεί σε ένα σαρκικό παιχνίδι με πρωταγωνιστές δυο αχόρταγους κρυφούς εραστές… Το τρέμουλο του κορμιού μου σε ζητά. Σε ζηλεύω για τα λεπτά που δίνεσαι και με εξιτάρει που θυμάσαι πάντα τις καμπύλες του κορμιού μου κάτω από  τα σκεπάσματα…

 

Σχολίασε και εσύ..!

Σχόλια

ΧΡΙΣΤΙΝΑ ΠΑΛΑΚΙΔΟΥ

Γεννήθηκα στις 23 Μαϊου 1983 στη Θεσσαλονίκη όπου και ζω. Είμαι φιλόλογος. Αν και ασχολούμαι με τη λογοτεχνία δεν θεωρώ τον εαυτό μου λογοτέχνη. Αγαπώ την επιστήμη μου και αν ξαναγεννιόμουν πάλι φιλόλογος θα ήμουν. Είμαι γεννημένη γραφιάς γιατί μπορώ να γράψω τα πάντα αρκεί να πηγάζουν από μέσα μου εκφράζοντας τα γνήσια συναισθήματά μου. Είμαι πάντα πολύ εντάξει με τους γύρω μου και γι’ αυτό πληρώνω ακριβά την ευαισθησία και την καλοσύνη μου. Δεν πειράζει όμως. Μ’ αρέσει ν’ αγαπώ έντονα και να μ’ αγαπούν έντονα γιατί είμαι η ψυχή της παρέας, όπως λένε.