«Δεν υπάρχει αίσθημα τόσο βαθιά ριζωμένο στην καρδιά του ανθρώπου,

όσο η ζήλια».

-Ρίτσαρντ Σέρινταν-

Η  ζήλια είναι ένα συναίσθημα που δεν κάνει διακρίσεις. Υπήρχε, υπάρχει και θα υπάρχει, όσο οι άνθρωποι εξακολουθούν να έχουν κοινωνικές σχέσεις μεταξύ τους. Είναι εξάλλου γεγονός ότι όλοι οι άνθρωποι ανεξαρτήτως ηλικίας, φύλου, καταγωγής, θρησκείας, έχουν νιώσει κάποια στιγμή στη ζωή τους είτε να ζηλεύουν, είτε να τους ζηλεύουν!

 

Η ζήλια ούτως ή άλλως, είναι ένα συναίσθημα που εμφανίζεται απρόσκλητο σε οποιοδήποτε περιβάλλον, οικογενειακό, φιλικό, ερωτικό, εργασιακό, και πολλές φορές μοιάζει αδύνατο να το ελέγξεις. Ίσως βέβαια, να φταίνε και τα χαρακτηριστικά της, καθώς η ζήλια, κατά κύριο λόγο, συνοδεύεται από άλλα εξίσου έντονα συναισθήματα. Για παράδειγμα, ένα άτομο που ζηλεύει φοβάται, νιώθει ανασφαλής και κατώτερος, και προσπαθεί με κάποιο τρόπο να «αιτιολογήσει» όλα αυτά του τα συναισθήματα, μέσω της ζήλιας.

Τη σημερινή εποχή η πιο συνηθισμένη μορφή ζήλιας είναι, αναμφίβολα, η ερωτική.

Πολλοί παράγοντες ευθύνονται για την έξαρση αυτού του είδους ζήλιας, όπως για παράδειγμα η ανάπτυξη των social media. Πότε όμως ένα άτομο που ζηλεύει έχει ξεπεράσει τα όρια; Και ποιοι είναι οι τρόποι που μπορεί να αντιμετωπίσει αυτού του είδους την ανασφάλεια;

Προτού απαντήσουμε αυτά τα ερωτήματα, είναι απαραίτητο να κατανοήσουμε πλήρως πως νιώθει κάποιος που ζηλεύει. Η ερωτική ζήλια είναι ένα έντονο και αρκετά οδυνηρό συναίσθημα. Είναι ένα συναίσθημα που αν δεν μπορείς να ελέγξεις, στην κυριολεξία, σε τρώει! Κι αυτό γιατί ο φόβος και η ανασφάλεια που νιώθει το άτομο που ζηλεύει είναι σε τόσο μεγάλο βαθμό που δεν του επιτρέπει να σκεφτεί καθαρά. Ένα άτομο που ζηλεύει έχει την τάση να εστιάζει μόνο στα αρνητικά, να μεταφράζει λάθος οποιαδήποτε συμπεριφορά του συντρόφου του, να δημιουργεί καυγάδες χωρίς κάποιον ιδιαίτερο λόγο, και να οδηγείται σε αυθαίρετα συμπεράσματα, όπως ότι ο σύντροφός του τον έχει βαρεθεί ή υπάρχει κάποιο τρίτο πρόσωπο στη σχέση τους.

Τα αίτια της εκδήλωσης ζήλιας μπορεί να είναι είτε βιολογικά, είτε περιβαλλοντικά.

Τα βιολογικά σύμφωνα με τους ειδικούς, έχουν να κάνουν με τη φύση των ανθρώπων. Για παράδειγμα οι άντρες, συνήθως, ζηλεύουν επειδή ζητούν αποκλειστικότητα από τη σύντροφό τους, ενώ οι γυναίκες, επειδή αναζητούν την φροντίδα και την προστασία, προκειμένου να νιώσουν ασφάλεια από τους συντρόφους τους. Τα περιβαλλοντικά αίτια από την άλλη έχουν να κάνουν με την ανατροφή και την προσωπικότητα του κάθε ατόμου. Τα όρια ανάμεσα στην φυσιολογική και την υπερβολική ζήλια είναι στενά και η δεύτερη κατηγορία αναπτύσσεται κυρίως από την ανάγκη «ελέγχου» του άλλου, η οποία φυσικά δίνει την ψευδαίσθηση ότι έτσι δε θα μπορέσει ή δε θα προλάβει να απατήσει.

Αυτή η αίσθηση κτητικότητας και καχυποψίας έχει αρνητικές επιδράσεις και στους δύο συντρόφους, φέρνοντάς τους άγχος και μελαγχολία. Αυτός που ζηλεύει αγχώνεται για να προλάβει να ελέγξει τις κινήσεις του συντρόφου του και να «ξεσκεπάσει» τις ανάρμοστες συμπεριφορές του. Και από την άλλη ο αποδέκτης της ζήλιας, αγχώνεται πως ότι και αν κάνει για να αποτρέψει τις ανασφάλειες που νιώθει το ταίρι του, θα βρει πάλι τον μπελά του! Αν αυτή η ιστορία σας μοιάζει γνωστή, τότε σίγουρα έχετε υπάρχει «θύτες» ή «θύματα» της παθολογικής ζήλιας.

Προτού αγχωθείτε, να σας πω ότι υπάρχει λύση! Επειδή όμως μιλάμε για τη ζήλια ανάμεσα σε ένα ζευγάρι, καταλαβαίνετε ότι απαιτείται προσπάθεια και από τα δύο άτομα.

Αρχικά είναι σημαντικό να παραδεχτείτε τις σκέψεις και τα αισθήματα ζήλιας που νιώθετε.

Η παραδοχή είναι μια πολύ καλή αρχή, καθώς, με μια βαθιά ανάσα είναι σχεδόν σίγουρο ότι θα αλλάξετε τρόπο σκέψης και θα δείτε πιο καθαρά.

Στη συνέχεια, μοιραστείτε με τον σύντροφό σας τους λόγους που σας κάνουν να ζηλεύετε. Ακόμα και αν είναι ανούσιοι, μην ντραπείτε. Είναι καλό να ξέρει τι είναι αυτό που σας ενοχλεί για να μπορεί πιο εύκολα να το αποφεύγει και να το ελέγξει.

Ακόμα, πρέπει να κατανοήσετε ότι η αβεβαιότητα είναι χαρακτηριστικό κάθε σχέσης. Κανείς ποτέ δεν μπορεί να είναι σίγουρος για τίποτα και για κανέναν. Μην προσπαθείτε να ελέγχετε τα πάντα γιατί πολύ απλά το μόνο που θα καταφέρετε είναι να απογοητευτείτε.

Τέλος, προσπαθήστε έστω και λίγο να έρθετε στη θέση του συντρόφου σας. Αναρωτηθείτε αν θα σας άρεσε να έρχεστε συνεχώς αντιμέτωποι με τέτοιου είδους ασφυκτική συμπεριφορά και πως θα αντιδρούσατε σε μια συνεχόμενη αμφισβήτηση.

Αν κάνετε όλα τα παραπάνω και εξακολουθείτε να αισθάνεστε το ίδιο, τότε υπάρχουν δύο εκδοχές.

Ή χρειάζεστε παραπάνω βοήθεια από κάποιον ειδικό, πράγμα που δεν είναι ντροπιαστικό, αντιθέτως δείχνει ωριμότητα και πλήρης κατανόηση του προβλήματος που αντιμετωπίζετε. Θυμηθείτε η παραδοχή είναι το παν! Ή πρέπει να σιγουρευτείτε ότι έχετε το σωστό άτομο δίπλα σας. Ό, τι και αν αποφασίσετε, καλή επιτυχία!


 

Σχολίασε και εσύ..!

Σχόλια

Emmanouela Fotaki

Σπουδάζω δημοσιογραφία στο Πανεπιστήμιο Θεσσαλονίκης. Η καταγωγή μου είναι από το όμορφο Ρέθυμνο και όσοι με γνωρίζουν, σίγουρα έχουν παρατηρήσει πως δεν σταματάω ποτέ να μιλάω! Αυτό που ίσως δε γνωρίζουν για μένα όμως, είναι ότι λατρεύω εξίσου να γράφω. Θεωρώ τη γραφή ένα τρόπο έκφρασης, γι' αυτό και επιλέγω θέματα που με προβληματίζουν, ανθρώπους που μου κινούν το ενδιαφέρον και μέρη που με εντυπωσιάζουν. Απεχθάνομαι κάθε είδος αδικίας και ρατσισμού και σαν στόχο στη ζωή μου έχω να βοηθάω όλους τους ανθρώπους που έχουν ανάγκη. Η ευαισθησία και ο αυθορμητισμός, τα όπλα μου!